John Ronald Reuel TOLKIEN
Dzieci Húrina
Redakcja
Christopher Tolkien
Ilustracje
Alan Lee
Przekład
AGNIESZKA SYLWANOWICZ
(„Evermind")
Amber 2007
Redakcja merytoryczna
dr nauk humanistycznych Marek Gumkowski
Korekta
Janina Stasiszyn
Opracowanie graficzne okładki
Wydawnictwo Amber
Skład
Druk
Drukarnia Naukowo-Techniczna
Oddział Polskiej Agencji Prasowej SA, Warszawa, ul. Mińska 65
Tytuł oryginału
The Children of Húrin
© Alan Lee 2007
Map, Preface, Introduction, Note on Pronunciation, Appendix and List of Names © Christopher Reuel Tolkien 2007. The Tale of the Children of Húrin © The J.R.R. Tolkien Copyright Trust and Christopher Reuel Tolkien 2007. Illustrations © Alan Lee 2007.
For the Polish edition
Copyright © 2006 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.
ISBN 978-83-241-2815-0
Warszawa 2007. Wydanie I
Wydawnictwo AMBER
Sp. z o.o. 00-060 Warszawa, ul. Królewska 27
tel. 620 40 13, 620 81 62
www.wydawnictwoamber.pl
Dzieło, nad którym Tolkien pracował przez całe życie, wydane po raz pierwszy w ponad 30 lat od śmierci jednego z największych pisarzy XX wieku
Historia Túrina i jego siostry Niënor - dzieci Húrina, człowieka, który śmiał się przeciwstawić Czarnemu Władcy - toczy się na długo przed wydarzeniami Władcy Pierścieni, w rozległej krainie za Szarymi Przystaniami, na ziemiach, po których chadzał niegdyś Drzewiec, zatopionych podczas wielkiego kataklizmu, jaki zakończył Pierwszą Erę świata. W odległych czasach, gdy na Północy wznosiła się ogromna twierdza pierwszego Czarnego Władcy.
To opowieść o wojnie rozpętanej przez Morgotha przeciwko elfom i ludziom, o nienawiści i zemście, o odwadze i słabnącej nadziei, o strachu i o zmaganiu się z przeznaczeniem. O losach Túrina i Niënor, naznaczonych straszliwą klątwą Czarnego Władcy.
J.R.R. TOLKIEN
John Ronald Reuel Tolkien (1892-1973), światowej sławy angielski pisarz, zasłynął jako twórca niepowtarzalnego gatunku literackiego i niezwykłej krainy fikcji, która od lat zachwyca kolejne pokolenia czytelników na całym świecie.
Źródłem inspiracji dla powstania Hobbita, Władcy Pierścieni, Silmariłlionu, Niedokończonych opowieści były legendy. Lecz sięgając do mitów greckich i rzymskich, celtyckich i anglosaskich, legend arturiańskich, karolińskich i germańskich, Tolkien - profesor języka staroangielskiego w Oksfordzie, jeden z najlepszych filologów swoich czasów - powołał do życia własną, na wskroś oryginalną mitologię. Rozmach tego przedsięwzięcia jest oszałamiający, a niepowtarzalny świat Śródziemia - najbardziej zwarty i drobiazgowo wymyślony świat w historii literatury - zapisał się trwale we współczesnej kulturze. W 2001,2002 i 2003 roku zachwycił miliony widzów dzięki wielkiej filmowej trylogii Władca Pierścieni.
J.R.R. Tolkien zaczął pisać Dzieci Húrina w 1918 roku i pracował nad tą opowieścią przez całe życie. Christopher Tolkien, syn pisarza i opiekun jego spuścizny literackiej, przez trzydzieści lat uzupełniał nieukończone dzieło na podstawie materiałów pozostawionych przez ojca.
Dla Baillie Tolkien
Przedmowa
Nie ulega wątpliwości, że istnieje bardzo wielu czytelników Władcy Pierścieni, którzy legendy Dawnych Dni (opublikowane w różnych formach w Silmarillionie, Niedokończonych opowieściach oraz The History of Middle-earth) znają wyłącznie ze słyszenia jako utwory dziwne i ze względu na styl trudne w odbiorze. Dlatego też od dawna uważam, że warto przedstawić spisaną przez mego ojca długą wersję legendy o dzieciach Húrina w formie niezależnego utworu, w oddzielnej książce, z jak najmniejszą liczbą uwag redaktorskich, a przede wszystkim - jako ciągłą opowieść bez luk czy przerw, mimo że ojciec mój pozostawił niektóre jej części w stanie niedokończonym.
Sądzę, że jeśli uda się w ten sposób przedstawić historię losów Túrina i Niënor, dzieci Húrina i Morweny, to otworzy się widok na miejsca położone w nieznanym Śródziemiu i na rozgrywającą się tam historię, barwną i przemawiającą bezpośrednio do czytelnika, a zarazem pomyślaną jako przekaz z zamierzchłej przeszłości. Widok na zatopione ziemie na zachodzie, za Górami Błękitnymi, gdzie w młodości przechadzał się Drzewiec, a także widok ukazujący Dor-lómin, Doriath, Nargothrond i las Brethil, gdzie wiódł życie Túrin Turambar.
Ta książka jest, zatem przeznaczona przede wszystkim dla tych czytelników, którzy mogą pamiętać, że skóra Szeloby była tak straszliwie twarda, że „najtęższy człowiek nie zdołałby jej rozpłatać, nie dokonałaby tego nawet ręka Berena czy Túrina zbrojna w stal wykutą przez elfów lub krasnoludów*", albo, że w Rivendell Elrond, zwracając się do Froda, nazwał Túrina jednym z „dawnych potężnych przyjaciół elfów*", lecz nic więcej o Túrinie nie wiedzą....
Nikt89