Prof. Stephen Whittle OBE
Dr Lewis Turner
Ryan Combs
Stephenne Rhodes
Europejskie Studia Transgenderowe:
Przegląd prawny oraz opieka zdrowotna osób transseksualnych
Kwiecień 2008
Spis treści:
Wstęp
Streszczenie
Ekspertyzy prawne
Metodologia
Opieka kliniczna
Traktowanie przez personel medyczny
Wnioski
Wzrost populacji osób transseksualnych
Wprowadzenie
Ile jest osób transseksualnych?
Badania kontrolne osób transseksualnych
Rozwój wspólnot osób transseksulanych
Sytuacja prawna osób trangenderowych i transseksualnych w Europie
Przegląd: prawo antydyskryminacyjne Unii Europejskiej
Decyzje sądowe: Europejski Trybunał Sprawiedliwości
Rezultaty prawnych ekspertyz
Finansowanie zabiegów zmiany płci ze środków publicznych
Jawność dostępu do dokumentacji
Zakres ochrony
Polityka zdrowotna UE: Wpływ polityki równouprawnienia na opiekę zdrowotną osób trans
UE i polityka ochrony zdrowia w poszczególnych państwach
Przegląd opieki zdrowotnej w dziesięciu krajach Unii Europejskiej
Dyskusja
Włączenie lub odmowa
Analiza danych
Badania
Tłumaczenia
Wywiady grupowe
Interpretacja i analiza
Prowadzenie grup zadaniowych
Tłumaczenie Dyskusji Grup Wywiadowych
Profile – internetowe badanie osób transseksulanych
Kto odpowiedział?
Czy respondenci/ respondentki reprezentowały przeciętną populację?
Dostęp do opieki medycznej
Ocena badań
Konieczność opieki klinicznej
Publiczne finansowanie hormonów
Odmowa leczenia
Dalsza analiza danych tych osób, którym odmówiono i które płaciły za leczenie
Rozwiązania?
Usługi - nowa rola w opiece medycznej?
Propozycje zmian
Słowniczek terminów
Poniższy projekt badań, zlecony przez ILGA-Europe, stanowi rozwinięcie analiz, przeprowadzonych w podobnie dużej skali, w Wielkiej Brytanii w 2006r. W lipcu i grudniu 2007 roku grupa naukowców zastosowała mieszane, ilościowo- jakościowe podejście do zbierania i analizowania informacji o doświadczeiu osób transseksualnych i trangenderowych na tle nierówności i dyskryminacji w dostępie do opieki zdrowotnej w Europie. Było to duże przedsięwzięcie, biorąc pod uwagę ramy czasowe, tym bardziej, że zaszła konieczność zatrudnienia tłumaczy z 13 różnych państw.
Raport stanowi analizę i podsumowanie wyników badań i określa bariery w uzyskiwaniu dostępu do opieki zdrowotnej przez osoby transseksualne. Raport jest z pewnością największym i najbardziej wszechstronnym zbiorem danych tego typu, jaki powstał do tej pory, choć nigdy nie można twierdzić, że wyniki badań są w pełni reprezentatywne dla społeczności, tym bardziej, gdy społeczności te składają się z wielu mniejszych sub-społeczności.
Jesteśmy przekonani, że zasięg i jakość naszej próby jest wystarczająca oraz że doświadczenia badanych osób transseksualnych w dostępie do opieki zdrowotnej opisane w niniejszym raporcie są wiarygodne.
Ekspertyzy Prawne
Ekspertyzy prawne potwierdziły, że niewiele krajów europejskich w pełni przyjęło prawne metody ochrony transseksualistów, Niektóre państwa odnotowują jedynie niewielki postęp, pozostawiając osoby transseksualne bez zabezpieczenia prawnego .
Zalecenia są następujące:
–
– Komisja Europejska jako strażnik traktatów powinna zapewnić stopniowe wdrażanie dyrektyw UE w sprawie równego traktowania kobiet i mężczyzn oraz równości płci w celu włączenia ochrony osób transseksualnych przed dyskryminacją;
– prawne działania na podstawie dyrektyw UE muszą zostać zrewidowane w celu zapewnienia dostępności do ochrony dla zwykłych ludzi w szybki sposób i przy minimalnych kosztach, szczególnie, gdy państwa członkowskie jeszcze nie wdrożyły dyrektyw UE;
– konieczność stanowi dofinansowanie po to, by osoby transseksualne w całej Europie były świadome swoich praw, zawartych w dyrektywach Unii Europejskiej i Europejskiej Konwencji Praw Człowieka;
– państwa członkowskie powinny zapewnić operacje zmiany płci bez nadmiernych ograniczeń
Analiza tego sprawozdania skupia się na 615 trans mężczyznach i 1349 trans kobietach, które były respondentami i respondetkami badania z 1 grudnia 2007r.
W sumie grupa respondentów skupiła 12 transseksualistów oraz 24 transseksualistek.
– Respondenci, którzy zmienili płeć nie wcześniej, niż 5 lat temu w porównaniu z tymi, którzy zmienili płeć wcześniej, niż 10 lat temu.
– Respondenci, którzy zarobili mniej niż € 20.000 rocznie, w porównaniu z tymi, którzy zarobili więcej niż€ 50,000 rocznie.
– Respondenci, którzy byli wykwalifikowani zawodowo w porównaniu z tymi, którzy byli nie byli wykwalifikowani
Odpowiedzi pracowników służby zdrowia, gdy leczenie przebiegało „na życzenie” :
- Maksymalnie 30% respondentów w całej kategorii grup odnotowało występowania następującego doświadczenia - lekarz, chciał pomóc, ale brakowało informacji na temat przypadków osób trans.
Doświadczenia dostępu do nie zamówionej opieki zdrowotnej:
- Co najmniej 15% i maksymalnie 23% respondentów uznało, że transpłciowość ma wpływ na dostęp do rutynowych badań. Występowały nieznaczące różnice pomiędzy grupami.
Jak transpłciowość wpływa na traktowanie przez pracowników służby zdrowia:
- Co najmniej 18% i maksymalnie 31% respondentów uznało, że transpłciowość ma duży wpływ na to, jak byli traktowani przez personel medyczny. Nie występowała róznica w stosunku do osób, które niedawno zmieniły płeć. Ta część badań była najbardziej wspieranych przez opowieści, relacje w badaniach jakościowych. Najbardziej zgodnym tematem było to, że leczenie odbywa się w niewłaściwy sposób przez personel medyczny.
Wnioski:
Dane z tego badania pokazują, że niezależnie od zarobków i statusu społecznego, opieka zdrowotna osób transseksualnych jest bardzo słaba. Jeśli chodzi o opiekę klinicznej, zdecydowana większość respondentów nie otrzymała dofinansowania hormonalnego przez państwo. Prawie jednej trzeciej odmówiono leczenia, ponieważ lekarz nie wyraził zgody na zmianę płci.
Ponad połowa grup została zmuszona do płacenia za siebie po zabiegu, kiedy państwo odmówiło im dofinansowania. Zważywszy, że prawie połowa wszystkich respondentów znajduje się w niższej kategorii dochodów (mniej niż € 25.000 rocznie) staje się to poważnym obciążeniem finansowym.
Wzrost liczby osób transseksualnych
Kwestie dotyczące dostępu osób transgenderowych do opieki zdrowotnej:
● Zawężony dostęp do specjalistycznej opieki dla osób transseksualnych
● Świadczenie bieżącej usługi, nawet jeśli jest dostępne, na ogół zapewnia bardzo niski poziom zaspokojenia potrzeb
● Wielu obecnych dostawców usług podejmuje działania mające na celu zapewnienie uregulowana usług międzynarodowymi praktykami (WPATH, 2001)
● Kwestie prawa do godności osób transseksualnych w opiece zdrowotnej
Odnotowano wiele spekulacji dotyczących szacowania liczby osób transseksualnych. Wniosek jest taki, że po prostu nie ma publicznie dostępnych danych statystycznych, na które byłyby pewne. Szacunki wahają się od około 1 na 11000 do aż 1 / 20 w męskiej populacji, a stosunek mężczyzn poszukujących zmiany płci przypisanych w chwili urodzenia oraz kobiet, szacuje się na 3:1 (van Kesteren, 1996).
Jednym z problemów jest kryterium, według którego mierzy się populację – czy liczyć osoby, które już przeszły operację? Czy liczyć także tych, którzy przechodzą hormonalną terapię zastępczą? Co z osobami transseksualnymi, które nie są poddawane diagnostyce i leczeniu? Co pozwala nam twierdzić, że dowody pochodzące z tego raportu wyraźnie wskazują, że transludność rośnie w postępie geometrycznym, a proporcje pomiędzy tymi przypisane płci męskiej i żeńskiej po urodzeniu są prawdopodobnie tak blisko 1:1.
Najważniejszą kwestią jest to, że osoby transseksualne (które chcą przejść operację zmiany płci) powinny mieć dostęp do odpowiedniej opieki medycznej. Ponadto, transseksualizm bywa jeszcze klasyfikowany jako choroba psychiczna. Te dane zostały znalezione w archiwach Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (APA), Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), chociaż uznaje się, że objawy ustąpią w trakcie kuracji hormonalnej i interwencji chirurgicznej. Lokalizacja transseksualizmu w kategorii zaburzeń psychicznych wpływa na relacje między pacjentami, a lekarzami, jak i na jakościowe wnioski z tego sprawozdania.
W ciągu ostatnich 15 lat nie doszło do większych zmian w społeczności międzynarodowej. Wzrost korzystania z komputerów domowych w latach 90-tych XX wieku i wspieranie wielu transseksualnych kobiet w czołówce rozwoju technologii informatycznych i internetu, miały kluczowe znaczenie w rozwoju nowych, rozproszonych geograficznie, ale już nie pojedynczych społeczności międzynarodowych (Whittle 1998). Ostatnio pojawiła się chęć współpracy i wymiany wiedzy na temat wspólnych doświadczeń, poprzez wykorzystanie Internetu, czy poczty elektronicznej. Społeczność międzynarodowa pozostaje wciąż stosunkowo "młoda" w tej "pierwszej generacji", która przeszła zmianę płci w latach 60., 70. i 80. Ponadto, polityczny, prawny i społeczny krajobraz nadal się zmienia.
Tak, jak "coming out" (ang. „wyjście z szafy” ) osób homoseksualnych w początkach ruchu wyzwolenia gejów, tak coming out osób transseksualnych w ciągu ostatnich 15 lat stał się upolityczniony dzięki nowym technologiom komunikacji - szczególnie w Wielkiej Brytaniii USA, i pozostaje bardziej widoczny na stanowiskach publicznych - na przykład w środowisku akademickim i politycznym.
Do niedawna, zmiany płci zobowiązywały do "zniknięcia". Raport stwierdza, że "zniknięcia" osób transseksualnych po transformacji to nadal norma w niektórych państwach europejskich, co wpływa na przeszkody w znaleztrieniu chętnych do uczestnictwa w tych badaniach.
Badania w tym raporcie pokazują, że osobom transseksualnym konsekwentnie odmawia się dostępu do najbardziej podstawowej opieki medycznej niezbędnej w celu umożliwienia im życia w preferowanej roli płci. Często osoby trans są włączane do kategorii chorych psychicznie, a co za tym idzie - poniżane przez lekarzy.
Oczywiste jest, że organy Unii Europejskiej, w szczególności Komisja Europejska nie może dyktować państwom członkowskim, jak organizować lub adminstrować ich systemem opieki zdrowotnej, ale jest również prawdą, że Komisja Europejska jest w stanie zwrócić uwagę na prawa osób transseksualnych do równego traktowania, zgodnie z dyrektywami i orzecznictwem w tej kwestii. Działając bezzwłocznie zgodnie z zaleceniami zawartymi w niniejszym raporcie, Komisja Europejska i inne zainteresowane instytucje mogłyby zapewnić ogólnoeuropejską zmianę postaw i praktyk na rzecz osób trans.
Osoby transseksualne mają takie same prawa jak wszyscy inni do odpowiedniego traktowania i dostępu do opieki zdrowotnej; tymczasem obecnie ze wstydem są zmuszeni do przejścia nawet najbardziej podstawowych kroków leczenia, co narusza podstawowe zasady równości i praw człowieka. Nie ma żadnych wątpliwości, że szybkie działanie jest konieczne, ale pozostaje wątpliwość, czy w ogóle zostaną podjęte.
Przegląd: antydyskryminacyjne przepisy Unii Europejskiej
W ostatnich latach Europejski Trybunał Sprawiedliwości (ETS) oraz Trybunał Praw Człowieka (EKPC) wydały dyrektywy, dzięki którym osoby transeksualne mają zapewnione bardzo konkretne prawa. W przypadku sprawy P. przeciwko S. i Cornwall County Council w 1996 r., ETS stwierdził, że Dyrektywa W Sprawie Równego Traktowania (76/207/EWG), zapewnia ochronę przed dyskryminacją osób transseksualnych w pracy. Zasada została potwierdzona przez dalsze dyrektywy w sprawie równości szans i równego traktowania mężczyzn i kobiet w sprawach zatrudnienia i pracy (2006/54/WE) oraz przez poszerzenie o ochronę dóbr i usług przez dyrektywę w sprawie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do i dostarczania dóbr i usług (2004/113/WE). Chociaż ta sama dyrektywa nie wymienia trans, ochrony tych "zamierza przejść, w trakcie lub którzy przeszli zmiany płci" jest realizowany przez wspólne oświadczenie Rady i Komisji w protokole 2606 posiedzenia Rady Unii Europejskiej.
Państwa członkowskie w celu zastosowania niniejszej dyrektywy do prawa krajowego mają czas do 21 grudnia 2007. Więc w zasadzie to ochrona przed dyskryminacją w dostępie do dóbr i usług powinien być w miejscu dla trans od opublikowania dyrektywy (2004/113/WE) w Dzienniku Urzędowym Europejskiej w grudniu 2004 roku. Niestety, kiedy większość prawnych środków i organizacje pozarządowe zostały poproszone o ochronę, niewiele wiedział o prawo doradzać ludziom, poprawnie i trans nadal wierzą, że nie ma ochrony przed dyskryminacją w dostępie do dóbr i usług. większości agencji poczuł się nieswojo o podjęcie sprawy, ponieważ nie ma wytycznych przed orzecznictwem.
Wniesieniem spraw do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości są zainteresowane osoby, które są znane jako transseksualiści, ponieważ przechodzą zabiegi zmiany płci. Od początku sprawy Van Oosterwijck przeciwko Belgii kilka spraw nie powiodły się w postępie praw trans.
W konsekwencji, Francja została zobligowana do uznania zmiany płci na podstawie osobistych dokumentów tożsamości i dokumentów urzędowych. Bardzo niewiele innych krajów po, ale to był początek uznając, że Sąd prywatności dotyczące ich zmiany płci, ma zasadnicze znaczenie dla codziennego życia wielu trans. Niestety, Francja opracowała również system, w którym bardzo ściśle ze zmianą płci w dokumentach była dostępna tylko dla osób trans, którzy przeszli transformację. W 2007 r. , 25 lat później, osoby transseksualne we Francji nadal walczą o prawo do zabiegów klinicznych odrzucając operacje chirurgiczne i sterylizację w celu dokonania zmian w oficjalnych dokumentach.
Ciąg niepowodzeń przed ETPC był kontynuowany w 1980r. i w latach 90-tych, dopiero w decyzji Goodwin i I. przeciwko Stanom Zjednoczonym w 2002 roku upatruje się początków szerszego ruchu na rzecz zmian w Europie. W sprawie Goodwin i I. w swoim orzecznictwie Trybunał uznał, że EKPC chroni prawo do prywatności i prawo do zawierania małżeństw z osobami transseksualnymi. Oznacza to stworzenie mechanizmu, dzięki któremu osoba transseksualna może dochodzić prawnego uznania preferowanej przez nią roli płci. Jednakże, państwa mają prawo do ustalenia warunków, w których osoby transseksualne mają zawierać małżeństwa.
Mówiąc prościej, warunki wymagane do uzyskania ważnego małżeństwa z osobą przeciwnej płci nie mogą być bardziej rygorystyczne niż wymagania dotyczące zmiany świadectwa urodzenia. W przypadku dotacji przeciwko Zjednoczonemu Królestwu (2006) Trybunał orzekł, że państwo naruszyło prawo do życia prywatnego i rodzinnego (Artykuł 8 EKPC) kobiety transseksualnej, odmawiając wypłacenia jej renty jako kobiecie w odpowiednim wieku emerytalnym.
Ponadto, w przypadku Irlandii, wniosek Lydia Foy do ECHR został wycofany po tym, kiedy państwa członkowskie zgodziły się uznać jej nowe nazwisko, jednak Trybunał poszedł dalej poprzez pierwsze zgłoszenie niezgodności z prawem irlandzkim z Europejską Konwencją Praw Człowieka. Irlandzki rząd stworzył grupy robocze do zbadania zgodności z prawem europejskim w tej dziedzinie.
Na poziomie Unii Europejskiej i Rady Europy, sądownictwo traktuje sprawy osób transseksualnych bardzo poważnie od 1996 roku. O ile to możliwe - w odniesieniu do szer...
mtx