Palmer Diana - SplÑtane losy.pdf - P - Neorator

DANA PALMER

SPLĄTANE LOSY

PROLOG

Delikatna twarz na nakrochmalonej białej poduszce była

blada i nieruchoma. Mężczyzna patrzył na nią z góry z trudnym

do ukrycia uczuciem nie znanego sobie niepokoju. Przez lata

trzymał swoje emocje pod kontrolą. Czułość była luksusem, na

jaki żaden najemnik, a już najmniej ktoś z reputacją Diega

Laremosa nie mógł sobie pozwolić.

Ale to nie była obca kobieta i emocje, które odczuwał

patrząc na nią, były dość pomieszane. Nie widział jej od pięciu

lat, a mimo to nie wydawała się starsza nawet o dzień. Powinna

mieć dwadzieścia sześć lat, pomyślał nieobecny duchem. Sam

miał lat czterdzieści.

Nie spodziewał się, że będzie nieprzytomna. Kiedy nadeszła

do niego wiadomość ze szpitala, nieomal ją zlekceważył. Melissa

Sterling zdradziła go dawno temu. Nie miał ochoty na odnawianie

przykrej znajomości, ale z poczucia obowiązku i z ciekawości

przyjechał do południowej Arizony. Ale to nie była pułapka, jak

poprzednio. Kobieta była ranna i bezradna, lecz żyła, choć przez

cały ten czas uważał ją za umarłą.

Wysoki, ciemny, w nieskazitelnym, ciemnoszarym

garniturze, odwrócił się, aby bezmyślnie popatrzeć przez szybę na

dobrze utrzymane podłogi przed separatką Melissy Sterling. Nosił

wąsy, których nie miał w owe dramatyczne dni, jakie z nim

dzieliła. Był trochę bardziej muskularny i trochę starszy. Ale lata

podkreślały jedynie jego dobry wygląd i czyniły go dojrzalszym.

Prześliznął się spojrzeniem ciemnych oczu w stronę łóżka, na

którym spoczywało smukłe ciało tej kobiety, tej obcej, która

schwytała go w pułapkę małżeństwa, a potem porzuciła.

Jak na kobietę Melissa była wysoka, choć on był od niej

znacznie wyższy. Miała długie, faliste blond włosy, które kiedyś

sięgały niżej talii. Obcięła je. Okalały teraz jej owalną, mizerną

twarz. Miała niebieskie cienie pod zamkniętymi oczami i

doskonałe w kształcie usta, niemal tak samo blade jak jej twarz;

prosty nos marszczył się lekko w proteście przeciwko

przymocowanym do niego rurkom, które tłoczyły powietrze.

Wokół pełno było sprzętu elektronicznego i przewodów, które

prowadziły do różnych monitorów.

Wypadek - powiedział dzień wcześniej przez telefon lekarz

dyżurny. - Jest gorzej niż źle.

To była katastrofa lotnicza, którą cudem przeżyli ona, pilot i

kilku innych pasażerów samolotu z Phoenix. Samolot rozbił się na

pustyni w pobliżu Tucson; przywieziono ją tu nieprzytomną.

Personel ostrego dyżuru znalazł w portfelu zniszczony, starannie

złożony dokument, który zawierał informację o jej stanie

cywilnym. Był to akt ślubu napisany po hiszpańsku; wyblakły

atrament zaświadczał, że jest żoną niejakiego Diega Laremosa z

Dos Rios w Gwatemali. Lekarz upierał się, że Diego jest jej

mężem, a skoro tak, to czy zgadza się na natychmiastową operację

dla ratowania jej życia?

Niezbyt chętnie sięgając pamięcią wstecz pytał, czy nie ma

innych bliskich, ale lekarz powiedział, że tych trochę żałosnych

resztek bagażu nie zawierało żadnej wskazówki. Diego pozostawił

więc swoją gwatemalską farmę na łasce własnej, najemnej bandy i

udał się samolotem z miasta Gwatemala do Tucson.

Nie spał przez ostatnie dwadzieścia cztery godziny.

Kobieta w łóżku poruszyła się nagle z jękiem. Jej wielkie i

łagodne, szare oczy były jedynym widocznym znakiem związków

krwi z matką Melissy, Gwatemalką, której zdrada ściągnęła

cierpienie i... niesławę na całą rodzinę Laremosów.

Spojrzeniem ciemnych oczu ogarnął jej blade, zastygłe rysy i

myślał, jak to się stało, że on i Melissa mogli w ogóle do czegoś

takiego doprowadzić...

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Była mglista, deszczowa pogoda, ale to akurat nie

przeszkadzało Melissie Sterling. Zmokniecie nie wydawało się

wygórowaną ceną za kilka drogich chwil z Diegiem Laremosem.

Jego rodzina posiadała od czterech pokoleń fincę ,

gigantyczną gwatemalską farmę, która graniczyła z ziemią jej

ojca. Obydwie rodziny były zwaśnione ze sobą z powodu, jaki

dała nieżyjąca już matka Melissy. Mimo to dziewczyna uwielbiała

syna i spadkobiercę Laremosów. Wydawało się, że ta dziewczęca

adoracja jest mu obojętna.

Ostatniej nocy szalała burza. Melissa pojechała konno do

małego domku mamy Chavez, aby sprawdzić, czy staruszka czuje

się dobrze. I okazało się, że Diego, zaniepokojony o swoją starą

nianię, również zajrzał tam w tym samym celu. Przyniósł melony

i ryby, a teraz odprowadzał Melissę do domu jej ojca.

Pod panamą Diega czerniała gęstwina włosów. Czuło się

chłodne opanowanie, które graniczyło z zarozumiałością. Nigdy

nie musiał podnosić głosu na służących; Melissa tylko raz

widziała go w bójce. Był godny, powściągliwy i wydawało się, że

nie ma żadnych słabości. Ale był tajemniczy. Często znikał na

całe tygodnie i pewnego razu wrócił z bliznami na policzku,

utykając. Melissa była bardzo ciekawa, ale nie zapytała, co się

stało.

Palmer Diana - SplÑtane losy.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: