Jennifer Grenne- Błękitna sypia.pdf

Jennifer Greene

Błękitna sypialnia

ROZDZIAŁ PIERWSZY

W kilka sekund po wylądowaniu na lotnisku w Indianapolis

Maggie zorientowała się, że nie jest to miejsce, w którym

można uniknąć tłumu, szczególnie w piątkowy wieczór, kiedy

dźwiga się śpiwór, grubą i puchową kurtkę, torebkę i duży

worek z rzeczami, ważący chyba ze trzy tony.

Po długim czasie znalazła się wreszcie przy wyjściu.

Opuściła na ziemię swoje toboły, odgarnęła z czoła spoconą

grzywkę i zaczęła się rozglądać. Mimo wysokich obcasów

trudno jej było zobaczyć cokolwiek ponad głowami tłumu,

gdyż mierzyła zaledwie metr sześćdziesiąt dwa wzrostu.

Dokoła niej kotłowały się ludzkie ciała. Jakże żałowała, że nie

ma pojęcia, jak właściwie wygląda Michael Ianelli.

Przygryzła dolną wargę. Wcale nie miała ochoty na

poznanie tego człowieka. Nie było w tym nic osobistego. Z

wielu rozmów telefonicznych zorientowała się już, że wcale

nie jest niesympatyczny. Ianelli miał, przynajmniej przez

telefon, głos miękki jak roztopione masło, lecz mimo to

emanowała z niego stanowczość, me mówiąc już o wręcz

zniewalającym poczuciu sumienia. Był uprzejmy, ale wcale

nie krył, że nie ma najmniejszej ochoty dzielić się spadkiem z

nie znaną mu osobą i że jazda z odległej od Kalifornii o kilka

tysięcy kilometrów miejscowości ma dla niego mniej więcej

taki sam powab, jak operacja wyrostka robaczkowego.

Maggie dała mu niedwuznacznie do zrozumienia, że dzieli

jego odczucia. Kiedy postępowanie spadkowe zakończyło się,

Ianelli zaproponował, by poświęcili jeden krótki weekend,

obejrzeli sobie posiadłość, która przypadła im w udziale, i

zaczęli załatwiać formalności niezbędne dla sprzedania jej.

Telefoniczna rozmowa na ten temat odbyła się przed

miesiącem. Maggie zgodziła się na propozycję Ianellego.

Ostatecznie, cóż innego można było zrobić z połową majątku

składającego się z dziewięćdziesięciu akrów ziemi i jakiegoś

domu, położonego w zapomnianej przez Boga i ludzi okolicy?

Nic.

W ciągu miesiąca, jaki upłynął od tego czasu, postanowienie

to nie zmieniło się, zmieniło się natomiast całe jej życie i

obraz odległej samotni nabrał dla niej nowego znaczenia.

Poznanie obcego człowieka natomiast bynajmniej jej nie

pociągało.

Maggie zaczęła się niecierpliwić. Ianelli powinien był

przylecieć dwie godziny temu. Tak wynikało z rozkładu jazdy.

Gdzież się, u licha, podziewa? pomyślała.

Nagle go zobaczyła... Stal tuż przy wyjściu na parking.

Ogarnęła ją złość.

Prawdę mówiąc, powinno jej być obojętne, czy Ianelli jest

przystojny, czy też zezowaty i garbaty. Chociaż, szczerze

mówiąc, wolałaby, żeby był brzydki jak noc. Sięgnęła po jedną

ze swoich toreb i uśmiechnęła się kwaśno. To, że facet jest

przystojny, nie jest w końcu jego winą, pomyślała. Ani to, że

wygląda jak uosobienie męskości i krzepy. Teoretycznie nie

miała nic przeciwko tym cechom. Tyle że właśnie mężczyźni

jemu podobni stanowili przyczynę jej obecnego stanu ducha.

Powinna się była spodziewać, że Ianelli będzie smagłym

brunetem o ciemnych oczach. Jego nazwisko niedwuznacznie

wskazywało na włoskie pochodzenie.

Był szczupły, lecz muskularny; emanowała z niego ogromna

energia. Miał silne, szerokie ramiona. Robił wrażenie

człowieka niecierpliwego, nie potrafiącego ustać na miejscu.

Trudno byłoby nie zauważyć go w tłumie, wpaść na niego

przez przypadek. Chociaż były zapewne dziewczyny, które

czyniły to z pełną premedytacją tylko po to, żeby go potem

serdecznie przeprosić.

Miał na sobie dżinsy, czarny sweter i krótką skórzaną

kurtkę. Ciemnymi oczami, spod łuków gęstych czarnych brwi,

uważnie lustrował tłum. Jego wzrok prześlizgnął się po

twarzy Maggie.

Nie zdziwiło jej to. Wiedziała, że nie przyciąga uwagi

mężczyzn, szczególnie wśród wielu innych kobiet.

Jednakże zadrżała pod jego intensywnym, choć przelotnym

spojrzeniem. Wyjaśniało ono aż nazbyt dobrze, dlaczego

zakonnice wbijały jej do głowy, by zawsze ściskała kolana w

czasie zdawkowego nawet pocałunku. Ten człowiek był

istnym wcieleniem grzechu. Pokusy. Wszystkich tych

przyjemnych uczuć, które rodziły później poczucie winy.

- Panna Flannery? - zapytał, a raczej stwierdził i

uśmiechnął się przelotnie.

Maggie rozluźniła się. Poczuła coś w rodzaju smutku,

pomieszanego z pewnym rozbawieniem. Znała ten uśmiech.

Mężczyźni rezerwują go zazwyczaj dla swoich ulubionych

siostrzenic.

Wszyscy mężczyźni przy pierwszym poznaniu traktowali

Maggie zazwyczaj z sympatią, uprzejmością, a nawet pewnym

szacunkiem. Nie była pewna, dlaczego. Może dlatego, że

przypominała smukłością, piegami na nosie i burzą gęstych

kasztanowych, opadających na ramiona włosów, młodą

Audrey Hepburn. Powinno ją to było cieszyć. Tak

zareagowałaby w każdym razie większość dziewcząt. Ale

Maggie miała inny pogląd na ten stan rzeczy. Jej

dotychczasowe życie uczuciowe nadawało się jako materiał do

powieści dla dorastających dziewcząt. Na jego podstawie

mogłaby śmiało ubiegać się o kanonizację. Na przykład

ostatni przyjaciel, Al, przez bite trzy miesiące obchodził się z

nią jak z filiżanką z chińskiej porcelany. Cztery tygodnie temu

przyznał, jak mógł najtaktowniej, że woli fajansowe kubki.

Al nie był ważną postacią w życiu Maggie, uważała go po

prostu za ostatnią deskę ratunku. Przed nim było jeszcze

kilka takich desek. Doszła do wniosku, że mężczyźni już

zawsze będą ją traktowali jak kruchą laleczkę z porcelany. Na

pewno nie tego chciała.

Uśmiech Ianellego, pełen szacunku, zapewniający o jego

czystych zamiarach, dotknął ją do żywego.

Miała ochotę uspokoić go, że nie ma się czego obawiać. Nie

rzucam się na obcych mężczyzn, chciała powiedzieć, chociaż

muszę przyznać, że nawet w zakonnicy potrafiłbyś wywołać

rozkoszny dreszczyk.

- Zaczęłam się już trochę niepokoić... - uśmiechnęła się.

- Przykro mi, ale zepsuł mi się wynajęty samochód. Jak

udał się lot?

- Dziękuję. Doskonale.

- Przyleciałem dwie godziny temu i zdążyłem zjeść kolację.

Czy miałaby pani ochotę na małą przekąskę, zanim

wyruszymy w drogę?

- Dziękuję, jadłam w samolocie. Coś opakowanego w folię i

raczej niesmacznego. Samochód jest już w porządku?

- Kilka dolarów załatwiło sprawę. Mamy przed sobą długą

jazdę. Czy chciałaby pani pójść do toalety i odświeżyć się

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: