Juliana Garnett - Wilczyca.pdf - J - Neorator

J ULIANA G ARNETT

Przełożył

Robert Pucek

Prolog

Jeżeli jesteś zbyt tchórzliwy, aby stawić czoło Normanom,

to ja pójdę walczyć w twoim imieniu.

Słowa te zawisły w powietrzu niczym wyciągnięte miecze

-wyzwanie. Nagle ucichły rozmowy, a oczy wszystkich

zwróciły się w kierunku szczupłej jasnowłosej kobiety stojącej

na środku sali. Stała nieruchomo, z podniesionym czołem,

patrząc spod długich ciemnych rzęs zimnymi niebieskimi

oczami. W sali oświetlonej lampami i pochodniami nie

odezwała się ani lutnia, ani lira uderzona dłonią nieuważnego

minstrela, ani żaden inny głos. Siedzący na ławach i oparci o

ściany mężczyźni wstrzymali oddech. Ceara, córka

saksońskiego pana Wulfridge, w wyzywającej pozie czekała na

odpowiedź ojca.

Wiedziała doskonale, że niektórzy z obecnych chcieliby

zobaczyć jej upadek. Nie obchodziło jej jednak, co myślą. Ich

napięcie można było wyczuć równie łatwo jak ostry zapach

płonących sosnowych polan i oliwnych lampek. Dla niej jednak

liczyła się teraz tylko zemsta i duma - było to wszystko, co jej

zostało.

Wulfric nie żyje, a wraz z nim odeszła nadzieja i śmiech...

W jasnoniebieskich oczach lorda Balfour, w których

odbijały się płomienie, dostrzegła gniew. Nie odwróciła

wzroku. Ich oczy znajdowały się mniej więcej na tej samej

wysokości, ponieważ Ceara był równie wysoka jak większość

mężczyzn -włączając w to Normanów, którzy pustoszyli jej

kraj.

Uniosła podbródek, a jej długie rozpuszczone włosy

opadły na nagie ramiona. Czuła ich miękki i chłodny dotyk na

skórze. Jej spódnica skrojona była w stylu, który niektórzy

nazywali pogańskim. Jednak większość mężczyzn patrzyła na

krótkie szaty Ceary z wyraźnym zadowoleniem. Lubieżni

głupcy. Zamiast "haftowanego złotem lub plecionego paska,

nosiła miecz. Nie sztylet, którym posługiwałaby się przy

jedzeniu, ale prawdziwy rzymski miecz. Jeden z jej dawno już

nieżyjących celtyckich przodków zdobył go na jakimś

legioniście. Ta broń była własnością jej rodziny od setek lat, a

Ceara potrafiła się posługiwać nią tak zręcznie, że żaden

mężczyzna nie odważyłby się jej zaczepić, jeżeli nie miałby po

temu rozsądnego powodu.

Miecz stuknął o kamień. Ktoś zakaszlał, ktoś inny coś

powiedział, ale zaraz ich uciszono. Smugi dymu snuły się w

sali, niesione zabłąkanym powiewem wiatru, który podsycał

płomienie i poruszał wiszącymi na ścianach tkaninami. Blask

migoczącej pochodni srebrzył włosy ojca Ceary i połyskiwał na

jego pobrużdżonej twarzy. Czy on zawsze miał tyle

zmarszczek?

- Przysięgałem Williamowi. - Głos starego lorda Balfour

przypominał zgrzytanie młyńskich kamieni. - Nie mam

zwyczaju łamania złożonych przysiąg.

- Przysięgi składane pod przymusem nie muszą być

dotrzymywane.

- A cóż kobieta może o tymwiedzieć? -Jego usta

skrzywiły się w ironicznym uśmiechu, który sprawił, że córka

się zarumieniła.

- Śmiem twierdzić, że więcej niż większość mężczyzn,

chociaż nie jest sprawą kobiet decydować o własnym losie. -

Ceara wzięła głęboki oddech. Powietrze miało smak dymu,

kadzidła i pozostałości po tysiącach kolacji. Wpatrywała się w

ojca, a jej serce biło coraz mocniej. - Czy zawsze musimy się

kłócić? Nie możesz wysłuchać mojej rady, tak jak słuchałeś rad

Wulfrica?

- Nie, nie mogę. - Balfour pochylił się. - Nie jesteś

Wulfrikiem. On nie żyje, a ja zostałem z córką, która jest

bardziej uparta niż posłuszna. Masz zaledwie szesnaście lat,

Ceara. Nie myślisz chyba, że mogłabyś zastąpić Wulfrica?

Te słowa wypowiedziane cichym głosem uderzyły w nią

niczym pięści. Kiedy odpowiedziała, jej głos nieco drżał.

Opanowała go, wbijając paznokcie w dłonie.

- Nie, oczywiście, że nie. Wulfric jest... był mężczyzną,

podczas gdy ja jestem tylko tępą kobietą przeznaczoną do

garów i kołowrotków, a nie wojennych narad.

- Właśnie, wydaje mi się jednak, że o tym zapominasz.

- Nie, ani na chwilę nie zapomniałam, że chciałbyś mnie

trzymać gdzieś z boku, nie słyszeć mnie i nie widzieć. Jednak w

dawnych czasach zwracano uwagę na to, co kobiety mają do

powiedzenia. Dzisiaj Normanowie wyrządzili więcej szkód niż

Rzymianie czy nawet wikingowie. Spustoszyli cały kraj i zrobili

z nas kundle czołgające się u ich stóp. Ty jednak mówisz o

przysiędze złożonej temu bękartowi tak, jakby odłożenie broni i

wykonywanie ich rozkazów było sprawą honoru!

Kiedy przerwała, drżąc cała z gniewu, jej ojciec dał znak

niewolnikom. Dwóch natychmiast do niej podeszło. W obliczu

takiej zniewagi uniosła dumnie głowę, ale nie próbowała

uciekać.

- Zostaniesz odprowadzona teraz do swojej komnaty,

gdzie będziesz mogła zastanowić się nad tymi pochopnymi

słowami - powiedział zimno Balfour, choć płomienie w jego

oczach płonęły żarem stu pochodni.

Ceara patrzyła mu prosto w oczy. Tchórze. Wszyscy są

tchórzami. Włącznie z Balfourem, który jest jej ojcem i panem

Juliana Garnett - Wilczyca.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: