jak sobie radzić z trudnymi zachowaniami.pdf
(
164 KB
)
Pobierz
162299267 UNPDF
Spis treści.
Marcin Michalski
Rozdział 1
Wstęp.
Rozdział 2
Kryteria oceny trudnego zachowania.
Rozdział 3
Dlaczego zachowanie trudne sprawia trudność?
Rozdział 4
Podział zachowań trudnych.
Rozdział 5
Jak należy patrzeć na trudne zachowanie?
Rozdział 6
Gdy pojawi się trudne zachowanie.
Rozdział 7
Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem technicznych zabezpieczeń osoby
autoagresywnej z niepełnosprawnością umysłową.
Andrzej Golonka
Rozdział 8
Sens i cel prowadzenia rejestracji zachowania trudnego.
Rozdział 9
Różne rodzaje ewidencji.
Rozdział 10
Problemy występujące podczas rejestracji zachowań trudnych.
Rozdział 11
Interpretacja zapisu.
Rozdział 12
Model pracy „Trzy Trójkąty”.
Jak radzić sobie z trudnymi zachowaniami dzieci i młodzieży z autyzmem?
1.
Wstęp.
„Nie jest prawdopodobne, aby rodzicom udało się w jakiś sposób stworzyć dla swych dzieci
środowisko, które byłoby całkowicie wolne od frustracji. Gdyby to było nawet możliwe, nie byłoby
to wcale pożądane, ponieważ świat zewnętrzny jest pełen frustrujących sytuacji, a dziecko
chronione od frustracji będzie odczuwać większą przykrość i wzburzenie, gdy w końcu zetknie się z
takimi frustrującymi zdarzeniami”.
Aronson, E. (2005, s. 351)
Jednym z aspektów terapii osób z autyzmem jest modyfikacja zachowań, określanych jako trudne.
„Trudny” wg słownika Języka Polskiego (2005) oznacza tyle, co „wymagający, nastręczający wiele
trudu, nie dający się szybko osiągnąć, przyswoić, wykonać, mozolny, żmudny”. Zachowanie trudne
jest zatem tym rodzajem zachowania, które jest dla nas w jakiś sposób przykre czy uciążliwe, ale
również i takie, które uniemożliwia dziecku naukę, czy też utrudnia kontakt z otoczeniem lub
stanowi zagrożenie dla jego zdrowia lub życia.
Należy zdawać sobie sprawę z faktu, iż ten wycinek rzeczywistości, jeśli nie zostanie objęty
prawidłowym oddziaływaniem, może zniweczyć wszelkie wysiłki, jakie są wkładane w terapię
osoby z autyzmem.
Praca nad modyfikacją trudnych zachowań nie opiera się na wdrażaniu gotowych
schematów. Chcąc być skutecznym należy poddawać ciągłej weryfikacji swoją wiedzę i ciągle być
czujnym oraz poszukującym. „ Tam, gdzie wola, tam i sposób
”-
to stare, angielskie przysłowie
powinno towarzyszyć naszym zmaganiom z tym niełatwym, lecz na pewno inspirującym tematem.
2.
Kryteria oceny trudnego zachowania.
Od którego momentu zachowanie nabiera znamion „zachowania trudnego”? Słowo „trudny”
ma dla każdego z nas inny zakres znaczeniowy. Intuicyjnie można powiedzieć, że zachowanie
trudne to takie zachowanie, które punktu widzenia terapii wymaga zmiany – najczęściej zastąpienia
innym, społecznie akceptowanym zachowaniem. Aby uniknąć niejasności, zachodzi potrzeba
ogólnego sformułowania tych zachowań, które można zaliczyć do trudnych. Spośród
proponowanych w literaturze przedmiotu kryteriów, najlepiej oddającymi istotę problemu wydają
się być te, zaproponowane przez Zarkowską i Clements w: Randall, P., Parker, J. (2001, s.179).
·
Zachowanie jest niewłaściwe pod względem charakteru lub natężenia, biorąc pod uwagę
wiek lub poziom rozwoju danej jednostki.
·
Zachowanie jest niebezpieczne dla jednostki przejawiającej je.
·
Zachowanie jest niebezpieczne dla innych.
·
Zachowanie powoduje poważny stres osób mieszkających i pracujących z danym
osobnikiem.
·
Zachowanie w niedopuszczalny sposób zaburza jakość życia innych osób.
·
Zachowanie stanowi dodatkowe poważne niebezpieczeństwo dla danej jednostki, gdyż
blokuje jej możliwości zdobywania nowych umiejętności i doświadczeń.
·
Zachowanie jest sprzeczne z ogólnie przyjętymi normami społecznymi
Zaprezentowane kryteria oceny trudnego zachowania powinny zostać uszczegółowione
(przykład: zachowanie niebezpieczne dla innych – rzuca przedmiotami w osoby dorosłe). Jak
podaje Romanczyk, w: Maurice, C. (2002, s. 268), zawsze pamiętać należy o tym, że
indywidualne zachowanie charakterystyczne dla każdego dziecka ma swoje specyficzne
podłoże, dlatego też musimy być bardzo ostrożni w ocenie problemu i deficytów w zachowaniu
dziecka.
3.
Dlaczego zachowanie trudne sprawia trudność?
Dokonując próby zminimalizowania, bądź zlikwidowania trudnego zachowania, pojawia
się szereg dylematów natury emocjonalnej, technicznej, intelektualnej. Każda nieudana
interwencja prowadzi zazwyczaj do utrwalenia problemu, a w efekcie do coraz trudniejszego
zniwelowania go. Jak uświadamia Wiktorowicz, R. (1999, s. 82) ważne jest, by oddziaływania
terapeutyczne przynosiły, zgodne z założeniami danego podejścia, zmiany w funkcjonowaniu
danej osoby. Analiza sytuacji towarzyszących trudnym zachowaniom, pozwolić powinna na
lepsze zaplanowanie skuteczniejszych oddziaływań.
Jakie czynniki zatem sprawiają, że zachowanie trudne sprawia trudność?
·
Zaskoczenie
. Często pojawia się nieoczekiwanie.
·
Niemoc
. Jego siła może przewyższyć nasze możliwości i umiejętności.
·
Irracjonalność
. Zachowanie takie może zostać „aktywowane” przez niezauważalny
bodziec.
·
Niewiedza
. Dysponujemy zbyt skromną wiedzą na temat praw rządzących
zachowaniami.
·
Lęk
. Uczucie to towarzyszy nam często już przy pierwszych symptomach,
zapowiadających pojawienie się trudnego zachowania.
·
Cykliczność
. Zachowania takie mają tendencję do powtarzania się.
·
Zagubienie
. Oczekiwania środowisk, takich jak dom, szkoła, społeczeństwo nie zawsze
są zgodne.
·
Niekonsekwencja
. Odchodzimy świadomie lub nieświadomie od przyjętych ustaleń.
·
Przyzwyczajenie
. Wraz z upływem czasu przestajemy dostrzegać zachowania, które w
obiektywny sposób odbiegają od normy.
·
Inne czynniki ...
4.
Podział zachowań trudnych.
W opinii Maurice, C. (2002, s. 25) nie musimy czekać na stwierdzenie niepoprawnego działania
mózgu, gdyż za pomocą obserwacji możemy zauważyć ekstremalne zachowanie ludzi chorych na
autyzm. Zachowanie to może przybierać rozmaite pod kątem ilościowym jak i jakościowym formy.
Z uwagi na fakt, że nie jest możliwe dokonanie jednego, syntetycznego podziału zachowań
trudnych Schopler, E. (1995, s.103) , można przyjąć następującą klasyfikację:
·
Zakłócające
. Stanowią one zagrożenie dla nauki dziecka oraz dla jego dopasowania się do
warunków domowych. Mogą to być wybuchy złości, pochrząkiwanie, plucie, ucieczki od
pracy, autostymulacje i inne.
·
Autodestrukcyjne
. Zagrażają one zdrowiu lub życiu dziecka. Przejawiają się w gryzieniu
własnego ciała, uderzaniu głową w twarde powierzchnie, nie respektowaniu zagrożeń i
wiele innych.
·
Agresywne
. Wymierzone są one w zdrowie lub życie innych osób (rodzeństwa, rodziców,
nauczycieli, przypadkowych osób). Należą do nich takie formy działania jak: bicie,
gryzienie, duszenie, napieranie ciałem, tłuczenie okien i inne.
Plik z chomika:
grazia13-09
Inne pliki z tego folderu:
srodowisko socjalizacji i wychowania do rekreacji ruchowej.ppt
(105 KB)
Polskie Towarzystwo Turystyczno- Krajoznawcze.ppt
(128 KB)
turystyka kwalifikowana_v1(1).ppt
(166 KB)
Klasyfikacja form rekreacji ruchowej.ppt
(121 KB)
Tradycyjne źródła wiedzy turystycznej.ppt
(883 KB)
Inne foldery tego chomika:
(1)
Akademia Pana Kleksa
AKADEMIA PANA KLEKSA(1)
AKADEMIA PANA KLEKSA(2)
alfabet 1
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin