Przypadki chorobowe u gadów i ryb utrzymywanych w akwarium.pdf
(
1848 KB
)
Pobierz
655813924 UNPDF
Prace kliniczne i kazuistyczne
Morbid cases in water reptiles
and aquarium ish
Przypadki chorobowe u gadów i ryb
utrzymywanych w akwarium
Grawiński E.
, Veterinary Surgery in Rumia
The purpose of this paper was to present an overview
on the morbid cases and pathological indings in wa-
ter reptiles and aquarium ish. This list was prepared
basing on cases presented in the Sea Aquarium in
Gdynia and also on cases recognized in the individ-
ual aquarists. In the years 2003–2010 172 morbid
cases were identiied. The animals were examined
clinically, anatomopathologically, parasitologically
and bacteriologically. In 90.84% of diseased ani-
mals the causative agents were Gram-negative bac-
teria from genus:
Aeromonas
,
Pseudomonas
,
Flexi-
bacter/Cytophaga
and from the family
Enterobacte-
riaceae.
Viruses, parasites, environmental toxins and
stress factors were responsible for 9,.16% of cases.
It has been established therefore, that bacterial in-
fections leading to the development of clinical dis-
eases are most often responsible for morbid cases in
diferent species of water animals.
Edward Grawiński
z Gabinetu Weterynaryjnego w Rumii
przeniesieniu do zbiornika ze zdrowymi
zwierzętami, mogłoby spowodować za-
chorowanie innych osobników.
W dużych obiektach akwariowych
i oceanariach, oprócz wymienionych czyn-
ników, podstawowe znaczenie dla zdro-
wotności zwierząt mają warunki higie-
niczno-sanitarne pomieszczeń, zbiorników
akwariowych, sprzętu i urządzeń dopro-
wadzających wodę oraz odprowadzających
zanieczyszczenia. Warunkiem uniknięcia
zachorowań wśród zwierząt wodnych, czę-
sto bardzo cennych, jest ścisła współpra-
ca opiekuna zwierząt z lekarzem wetery-
narii czuwającym nad ich stanem zdro-
wotnym. Osoby te, mające stały kontakt
ze zwierzętami, mogą szybko przekazać
lekarzowi zaobserwowane, odbiegające
od stanu izjologicznego niedomaganie.
Im szybsza jest reakcja specjalisty ichtio-
patologa lub znawcy chorób gadów, tym
większa gwarancja zapobieżenia chorobie
lub jej zwalczenia. Powodzenie w leczeniu
zależy przede wszystkim od podejmowa-
nia szybkich i trafnych decyzji w zakresie
diagnostyki w oparciu o dobrze zorgani-
zowane zaplecze laboratoryjne (parazyto-
logiczne, mikrobiologiczne) i nowoczesną
aparaturę pozwalającą określić czynnik
przyczynowy choroby, m.in. aparat rent-
genowski, ultrasonograf, tomograf kom-
puterowy (1). Jest to bardzo ważne w od-
niesieniu do dużych okazów ryb drapież-
nych, zwłaszcza rekinów i muren, oraz
gadów (Reptilia; 2), do których zalicza
się żółwie (Testudines) żyjące w wodach
słodkich i morskich (3), węże (Serpentes;
4) i krokodyle (Crocodilia; 5).
W artykule zostaną omówione rzadko
występujące przypadki chorobowe stwier-
dzane u zwierząt wodnych, w tym ryb eg-
zotycznych w Akwarium Morskim w Gdy-
ni oraz zgłaszane przez akwarystów indy-
widualnych w latach 2003–2010.
Najbardziej znane żółwie morskie należą
do rodzajów
Chelonia
,
Eretmochelys
,
Ca-
retta
,
Dermochelys
i
Lepidochelys
. Warto
zaznaczyć, że niektóre gatunki, takie jak
żółw zielony (
Chelonia mydas
), którego
nazwa pochodzi od koloru tkanki tłusz-
czowej, będący żółwiem jadalnym, zna-
ne są w naszym kraju. Zwierzęta te żyją-
ce zarówno w warunkach naturalnych, jak
i w zbiornikach hodowlanych oraz akwa-
riach są narażone na różnego rodzaju
czynniki, które mogą mieć wpływ na po-
wstawanie chorób i śmiertelność, zarów-
no wielu, jak i pojedynczych osobników.
Jedną z najbardziej rozpowszechnionych
chorób występującą u żółwi we wszystkich
akwenach świata jest ibropapilomatoza
– włókniakobrodawczakowatość. Po raz
pierwszy chorobę tę stwierdzono w 1930 r.
w wodach u wybrzeża południowej Flo-
rydy. Jest to choroba nowotworowa, po-
wodująca powstawanie guzowatych na-
rośli na powierzchni skóry, głowy, oczu,
odbytu, jak również w narządach we-
wnętrznych. Prowadzone od lat 80. XX
wieku badanie żółwi zielonych poławia-
nych w Zatoce Meksykańskiej, u wybrze-
ży Florydy, Bermudów i Wysp Bermudz-
kich, wyspy Barrena u zachodnich wy-
brzeży Madagaskaru (6) oraz u wybrzeży
Australii, Indonezji i Wysp Hawajskich (7,
8, 9, 10, 11, 12, 13) wykazało włókniako-
brodawczakowatość nawet u 73% bada-
nych zwierząt. U 28% żółwi zmiany wy-
stępowały w narządach wewnętrznych:
płucach, nerce, sercu, wątrobie, śledzionie
oraz kościach i mięśniach szkieletowych.
Prace badawcze nad tą chorobą wskazują,
że może być ona wywołana zakażeniem
herpeswirusem (14), bakteriami (15), pa-
sożytami (16) bądź zanieczyszczenia-
mi środowiska związkami organicznymi
i związkami metali ciężkich (17), jednak
do tej pory nie udało się określić jedno-
cześnie jej czynnika etiologicznego. Waż-
ną przyczynę chorób żółwi morskich sta-
nowią bakterie
: Aeromona hydrophila
,
A. sobria
,
Pseudomonas luorescens
,
Fla-
vobacterium
spp.,
Mycobacterium
spp.,
Shewanella putrefaciens
,
Vibrio algino-
lyticus
,
V. harveyi
,
Staphylococcus
spp.,
które wywołują stany zapalne i owrzodze-
nia jamy gębowej, zapalenie płuc, zapa-
lenie wątroby, śledziony i innych narzą-
dów (18). Spotykane ostre zapalenie żo-
łądka i jelit są wywoływane przez bakterie
Keywords:
sea aquarium, diagnostic procedures,
treatment.
w warunkach naturalnych zdarzają się
stosunkowo rzadko. Najczęstszą przyczy-
ną są skażenia dużych obszarów wód mor-
skich lub rzek substancjami chemicznymi
lub ropopochodnymi. Niekiedy zachoro-
wania następują na skutek działania róż-
nego rodzaju pasożytów, bakterii lub wiru-
sów. Wymagania życiowe zwierząt bytują-
cych w specjalnie stworzonych zbiornikach
wodnych i akwariach wiążą się z zapewnie-
niem m.in. optymalnych warunków w za-
kresie temperatury, właściwości chemicz-
nych wody – pH, twardości, zawartości O
2,
CO
2,
NO
2
, NO
3
i niedopuszczeniem, aby
powstały warunki sprzyjające uwolnieniu
się toksycznych produktów rozkładu sub-
stancji organicznych.
Zwierzętom wodnym należy zapewnić
pokarm, jaki pobierają w warunkach natu-
ralnych. Szczególnie ważna jest jego jakość,
gdyż nieświeże pożywienie może powodo-
wać wystąpienie chorób, zwłaszcza o pod-
łożu bakteryjnym. Niemałą rolę w przeno-
szeniu różnorakich chorób ze środowiska
naturalnego do akwariów mają same zwie-
rzęta wodne, które są nosicielami pasoży-
tów, bakterii i wirusów. Dlatego nim tra-
ią one do akwarium z innymi okazami,
muszą być poddane kwarantannie trwa-
jącej co najmniej kilkanaście, a niekie-
dy nawet kilkadziesiąt dni. W tym czasie
zwraca się uwagę na zachowanie zwierząt
i dostosowywanie się ich do nowych wa-
runków środowiska, w którym będą żyć.
Okres ten może ujawnić nosicielstwo cho-
roby u zwierzęcia, które niewyleczone, po
Żółwie morskie
Żółwie morskie
(Chelonidae) to rodzina
żółwi z podrzędu skrytoszyjnych. Żyją
we wszystkich ciepłych morzach i oce-
anach. Osiągają długość od 75 do 150 cm
i masę ciała do 500 kg. W zależności od
miejsca bytowania żywią się roślinnością
morską, jak algi, wodorosty oraz medu-
zami, krewetkami, skorupiakami, węża-
mi, mięczakami i innymi bezkręgowcami.
456
Życie Weterynaryjne • 2011 • 86(6)
C
horoby zwierząt wodnych żyjących
Prace kliniczne i kazuistyczne
z rodziny Enterobacteriaceae:
Salmonel-
la enterica
(19),
S
. Typhimurium (20), jak
również E. coli,
Hafnia alvei,
Proteus
spp.,
Citrobacter freundii
(21). Żółwie zielone
i inne gatunki żółwi żyjące w niektórych
akwenach są obiektem inwazji pasożytni-
czych, a niektóre choroby pasożytnicze są
groźne dla życia tych zwierząt. Największe
zagrożenie stanowią larwy
Anisakis sim-
plex
i
A. typica
, powodujące stany zapal-
ne i owrzodzenia śluzówki żołądka i je-
lit, kończące się przy dużej inwazji naj-
częściej padnięciem zwierzęcia (22, 23).
Poważnym zagrożeniem są przywry
z rodziny Spirochidae, które pasożytują
w naczyniach krwionośnych żółwi, powo-
dując zatkanie światła naczyń, powstawa-
nie tętniaków, zapalenia naczyń krwiono-
śnych, wsierdzia i innych chorób narządów
wewnętrznych (24). Zagrożenie dla zdro-
wia żółwi wodnych mogą stanowić rów-
nież pierwotniaki z rodzaju
Cryptospori-
dium,
z których gatunek
C. serpentis
bytu-
je w przewodzie pokarmowym, prowadząc
do stanów zapalnych żołądka i jelit, w na-
stępstwie czego następują padnięcia żół-
wi (25). Podobne znaczenie mają kokcydia
należące do rodzaju
Eimeria
, które zwłasz-
cza u młodych żółwi hodowlanych powo-
dują dużą śmiertelność (26, 27). U żółwi
żyjących w hodowlach lub oceanariach,
a niekiedy w akwenach morskich docho-
dzi do zjawiska zwanego geofagią lub lito-
fagią, polegającego na zjadaniu przez nie
piasku, kamieni lub innych przedmiotów.
Może to prowadzić do niedrożności żołąd-
ka i jelit najczęściej kończącej się śmier-
cią zwierzęcia.
Padnięcie żółwia zielonego (
ryc. 1
), dłu-
gości 80 cm, o masie ciała 35 kg w Akwa-
rium Morskim w Gdyni poprzedzone było
coraz rzadszym przyjmowaniem przez nie-
go pokarmu aż do całkowitej utraty łaknie-
nia, co trwało około dwóch tygodni. Zejście
śmiertelne nastąpiło nagle, bez żadnych wi-
docznych objawów w zachowaniu się żół-
wia. Sekcja zwierzęcia wykazała stan zapal-
ny przełyku, obrzęk błony śluzowej żołąd-
ka, na niektórych odcinkach pogrubionej,
ciemnobrunatnej, z zawartością włókniko-
wo-krwistej treści, o ostrym gnilnym zapa-
chu (
ryc. 2
). W żołądku stwierdzono około
50 ciał obcych różnej wielkości, o nieregu-
larnych ostrych brzegach (
ryc. 3
), wśród któ-
rych znajdowały się kawałki pancerza żół-
wia, kawałki drewna, a nawet drutu (
ryc. 4
).
W dalszym odcinku przewodu pokarmo-
wego stwierdzono zapalenie krwotoczne
błony śluzowej jelita cienkiego z obecno-
ścią gęstego, surowiczego wysięku barwy
różowoczerwonej i całkowite zaczopo-
wanie treścią pokarmową jelit cienkiego
i grubego (
ryc. 5
). Nastąpiło to prawdopo-
dobnie w wyniku ustania perystaltyki je-
lit. Badanie bakteriologiczne zmienionych
chorobowo narządów wykazało obecność
Ryc. 1.
Żółw zielony (Chelonia mydas)
Ryc. 2.
Stan zapalny śluzówki przełyku i krwotoczny śluzówki żołądka u żółwia zielonego
Ryc. 3.
Ciała obce z żołądka żółwia zielonego
Życie Weterynaryjne • 2011 • 86(6)
457
Prace kliniczne i kazuistyczne
Ryc. 4.
Kawałki łusek z pancerza żółwia, kawałki drewna i drutu
bakterii
A. hydrophila
,
Shewanella putre-
faciens
,
E.coli
,
Enterobacter agglomerans
,
E. cloacae
,
S. faecalis
i
Staphylococcus
spp.,
które mają największe znaczenie w powsta-
waniu zmian posocznicowych narządów.
Zatkanie światła jelit są spotykane u żół-
wi zielonych żyjących w Zatoce Perskiej
i atolu wysp koralowych Aldabra na Oce-
anie Indyjskim. Wolno żyjące żółwie zja-
dają rośliny, części krzewów, gałęzi drzew,
liści, co prowadzi do zalegania pokarmu
i zaczopowania, a nawet skrętu jelit. Po-
woduje także rozległe zapalenie otrzewnej,
uszkodzenie ściany jelita i niedokrwienie
lub przekrwienie narządów (28). Przypadki
zjadania drobnych kamieni, gromadzenia
się ich w żołądku zwierząt wodnych, zna-
ne są w hodowlach ryb łososiowatych, naj-
częściej pstrąga tęczowego (
Salmo gaird-
neri
), które jednak nie powodują tak groź-
nych następstw jak u żółwi.
Zaskroniec rybołów
Ryc. 5.
Wysięk surowiczy, stan krwotoczny jelita cienkiego oraz niedrożność jelita cienkiego i jelita grubego
u żółwia zielonego
Zaskroniec rybołów
(
Natrix tesellata
) jest
to wąż z podrodziny zaskrońcowatych (Na-
tricinae). Gatunek ten występuje w środko-
wej i południowej Europie, Czechach, Buł-
garii, Rumunii, Turcji, w południowej Rosji,
w północnej Afryce, w północno-zachod-
nich Indiach i zachodnich Chinach (29,
30). Obecność młodocianego zaskrońca
rybołowa stwierdzono w 2009 r. w Polsce
w okolicy Cieszyna nad rzeką Olzą (31).
Zaskroniec rybołów dorasta do długości
150 cm. Jest gatunkiem ziemno-wodnym.
Żyje przy zbiornikach wodnych, na pły-
ciznach wolno płynących rzek lub zaro-
śniętych szuwarem jezior. Poluje głównie
w wodzie. Bardzo dobrze pływa i nurku-
je, żywi się niewielkimi wodnymi kręgow-
cami, zjada ryby, kijanki, traszki. Należy
do węży łagodnych, niejadowitych. Wol-
no żyjące osobniki zaskrońca ze względu
na pogarszający się stan środowiska wod-
nego są coraz częściej narażone na inwa-
zje pasożytnicze. W krajach europejskich
zauważono zwiększanie się przypadków
zarażenia zaskrońców przywrami
Tylor-
chis assula
, tasiemcami
Opiataenia euro-
pea
i nicieniami
Rhabidius fuscovaenasa
oraz
Eustrongylides excisus
(32, 33). Pa-
sożyty te umiejscawiają się w śluzówce je-
lit, powodując ostre stany zapalne jelit lub
uszkodzenie wątroby oraz innych narzą-
dów wewnętrznych prowadzące do śmier-
ci zaskrońca (34).
Padnięcia zaskrońców żyjących w akwa-
riach są rzadkie. Przypadek taki zano-
towano w Akwarium Morskim w Gdy-
ni. Zaskroniec rybołów (
ryc. 6
) zaprzestał
przyjmowania pożywienia i nagle padł. Ba-
danie sekcyjne wykazało ostry stan zapal-
ny jamy gębowej, częściowe zaczopowanie
jelita tasiemcem i krwotoczny stan zapal-
ny śluzówki jelita sięgający aż do odbytu.
Ryc. 6.
Zaskroniec rybołów (Natrix tesellata)
458
Życie Weterynaryjne • 2011 • 86(6)
Prace kliniczne i kazuistyczne
Badanie bakteriologiczne wycinków narzą-
dów zmienionych chorobowo (jelita, wą-
troby, śledziony) wykazało obecność ente-
rotoksycznych
E. coli,
Citrobacter freundii
,
S. faecalis
i
Enterobacter
spp. Bakterie wy-
kazywały wrażliwość na lumechinę, nor-
loksacyne i gentamycynę. Zastosowanie
leczniczo norloksacyny zapobiegło cho-
robie innych zaskrońców. Stwierdzenie
enterotoksemii wykazuje, że czynnikiem
przyczynowym choroby mogły być nie-
świeże ryby, którymi żywiono zaskrońce.
Żarłacz rafowy czarnopłetwy
Żarłacz rafowy czarnopłetwy
(
Carcharhi-
nus melanopterus
) z rodziny Carcharhi-
nidae to gatunek rekina, który występuje
w tropikalnych i subtropikalnych wodach
Oceanów Indyjskiego i Spokojnego. Spo-
tykany jest w Oceanie Indyjskim w przy-
brzeżnych wodach Madagaskaru, Mauri-
tiusa, Seszeli, Sri Lanki, Malediwów oraz
na Pacyiku wokół południowych Chin,
Filipin, Indonezji, północnej Australii, No-
wej Zelandii i Wysp Hawajskich. Migrujące
żarłacze pływają też w południowych wo-
dach Morza Śródziemnego, na które prze-
pływają przez Kanał Sueski. Bytują głów-
nie wśród raf koralowych, na płytkich wo-
dach szelfowych, wpływają nawet w ujścia
rzek. Większość osobników osiąga długość
1,6 m, a spotykane są też nieliczne mające
do 2 m długości. Ciężar ich dochodzi do
400 kg. Odżywiają się najchętniej przyden-
nymi rybami. W zależności od rejonu by-
towania żywią się skorupiakami, wężami
morskimi, ośmiornicami, mątwami i stuł-
biopławami. Ich oiarą padają pisklęta pta-
ków morskich. W żołądku żarłacza zdarza
się znaleźć jaja żółwi, stułbiopławy, algi,
korale, a nawet kamienie (35). Żarłacze ra-
fowe żyjące w różnych strefach oceanicz-
nych, podobnie jak inne zwierzęta morskie
mogą ulegać zarażeniu różnymi gatunka-
mi pasożytów. Notowane są inwazje mi-
krosporydiów z rodzajów
Kudoa
(36, 37)
i
Chloromyxum,
których cysty usadawia-
ją się w mięśniach szkieletowych i narzą-
dach wewnętrznych, a przy masowej in-
wazji powodują uszkodzenia tkanek oraz
zaburzenia w funkcjonowaniu poszczegól-
nych narządów. Groźne są również przy-
wry
Dermophthirius melanopteri
(38) by-
tujące na skórze i tasiemce
Anthobothrium
lesteri
n. sp. (39) oraz
Nybelinia quenslan-
densis
(40). Z chorób zakaźnych do tej pory
opisano u padłych żarłaczy rafowych nie-
liczne przypadki posocznicy krwotocznej
wywołanej przez
A. salmonicida
i
V. car-
chariae
(41, 42) oraz
Aeromonas
spp. (43).
Żyjące w oceanariach i akwariach rekiny
muszą mieć zapewnione specjalne warun-
ki życia, przede wszystkim posiadać dużą
przestrzeń wodną dostosowaną do ich
wielkości. Są bardzo wrażliwe na dźwięki
Ryc. 7.
Pourazowe krwawe rany w górnej części głowy u żarłacza rafowego czarnopłetwego (Carcharhinus
melanopterus)
dochodzące z zewnątrz i niezwykle pło-
chliwe, co powoduje u nich reakcje stre-
sowe, a nawet prowadzi do uszkodzeń cia-
ła. W Akwarium Morskim w Gdyni jeden
z żarłaczy rafowych czarnopłetwych, ude-
rzając kilkakrotnie głową o szklaną ścia-
nę zbiornika awaryjnego, spowodował po-
wstanie krwawiącej nieregularnej rany,
o średnicy około 2,5 cm, powyżej otworu
gębowego (
ryc. 7
). Ze względu na warun-
ki uniemożliwiające bezpośredni kontakt
ze zwierzęciem podjęto próbę wylecze-
nia rany w nietypowy sposób. Wykonano
badanie bakteriologiczne wody ze zbior-
nika awaryjnego, w którym przebywa-
ły rekiny. Z wody wyizolowano bakterie
chorobotwórcze
A. salmonicida
,
A.
so-
bria,
F. psychrophilus
i
Vibrio
spp., które
u ryb wywołują stany zapalne płetw, ubyt-
ki i uszkodzenia skóry. Określono wrażli-
wość bakterii na antybiotyki. Największą
skuteczność wykazywały chemioterapeu-
tyki z grupy luorochinolonów – cypro-
loksacyna, enroloksacyna i norloksa-
cyna. Zastosowano cyproloksacynę, po-
dając ją codziennie przez 3 tygodnie. Lek
w postaci tabletek wprowadzano w karmie.
Jednocześnie przez 5 tygodni codziennie
podawano w odpowiednich dawkach wita-
miny A i C oraz biotynę (witamina H, wi-
tamina B
7
). Po 5-tygodniowej terapii na-
stąpiło całkowite wyleczenie urazu i po-
wstanie w tym miejscu zbliznowacenia.
Podobne leczenie powłok ciała i narzą-
dów zewnętrznych stosowano u różnych
gatunków ryb, zwłaszcza drapieżnych.
Trudniejsze w diagnozowaniu i leczeniu
rekinów są choroby narządów wewnętrz-
nych powodowane zaczopowaniem tre-
ścią pokarmową żołądka lub skrętem je-
lit. W tych przypadkach nie udało się jesz-
cze uratować żadnego zwierzęcia (44).
W Akwarium Morskim w Gdyni w kilku
przypadkach niewielkie rekiny wód szel-
fowych i przybrzeżnych, rekin bambu-
sowy (
Chiloscyllium punctatum
) i rekin
marmurkowaty (
Atelomycterus marmo-
ratus
) z rodziny Scyliorhinidae, osiągają-
ce długość 65–100 cm, będące po zakupie
w okresie kwarantanny, prawie nie żerując,
wkrótce padły. Sekcja tych osobników wy-
kazała w jamie ciała obecność dużej ilości
płynu wysiękowego barwy popłuczyn mię-
snych. Śluzówka żołądka silnie rozpulch-
niona była barwy różowej, część odźwier-
nikowa żołądka i jelita aż do odbytu roz-
pulchniona i przekrwiona. W przewodzie
pokarmowym nie stwierdzono treści po-
karmowej. Wątroba okazała się powięk-
szona, miąższ jędrny, barwy ciemnozie-
lonej, pęcherzyk żółciowy powiększony,
żółć barwy ciemnozielonej przesiękają-
ca do jamy ciała. Badanie bakteriologicz-
ne zmienionych chorobowo tkanek i na-
rządów, żołądka, jelita i wątroby wykaza-
ło obecność
Vibrio
spp.,
S. putrefaciens
,
E. coli
,
Streptococcus
spp., które są pato-
gennne dla ryb i stanowią przyczynę sta-
nów zapalnych skóry, żołądka, jelit i wą-
troby często prowadzących do śnięć ryb.
Życie Weterynaryjne • 2011 • 86(6)
459
Prace kliniczne i kazuistyczne
Nagłe padnięcie ryby o ciężarze 6 kg, dłu-
gości 100 cm, poprzedzone było zwolnie-
niem ruchów pływania i ocieraniem się
ryby o ścianę zbiornika wodnego. Oglę-
dziny zewnętrzne wykazały w końcowym
odcinku ogona, po lewej boczno-dolnej
części, krwawe uszkodzenie skóry o śred-
nicy 4 mm. Po otwarciu jamy ciała stwier-
dzono krwotoczne przekrwienie lewego
przedsionka i ściany komory mięśnia ser-
cowego. Nie zaobserwowano zmian patolo-
gicznych innych narządów wewnętrznych.
Śnięcie ryby mogło nastąpić na skutek nie-
wydolności mięśnia sercowego spowodo-
wanej nagłym stresem lub czynnikiem nie-
znanego pochodzenia.
Arowana srebrna
Ryc. 8.
Murena cętkowana (Gymnothorax favagineus)
Arowana srebrna
(
Osteoglossum bicirrho-
sum
) to ryba słodkowodna z gatunku na-
leżącego do rodziny Osteoglossidae, za-
mieszkuje dorzecze Amazonki i inne rzeki
Ameryki Południowej. Jest rybą drapieżną,
osiągającą długość 120 cm. Młode osobni-
ki żywią się owadami, skorupiakami i ma-
łymi rybami, a dorosłe polują na duże ryby
i ptaki. W celu upolowania zdobyczy potra-
ią wyskakiwać wysoko nad powierzchnię
wody. Młode arowany poławiane w Kolum-
bii są sprzedawane do akwariów, natomiast
dorosłe osobniki poławiane z obszarów bra-
zylijskiej Amazonii są też spożywane przez
ludzi (46). Arowany srebrne hodowane
w akwariach są rybami bardzo wrażliwymi
na warunki panujące w środowisku: złą ja-
kość wody, wysoki poziom amoniaku, azo-
tynów, azotanów, obniżony poziom tlenu,
obecność patogennych grzybów i bakterii
powodują m.in. powstawanie zmian choro-
bowych, takich jak: martwica blaszek skrze-
lowych, zmętnienie gałek ocznych, ubytek
łusek, przekrwienie skóry, owrzodzenia,
choroby żołądka, wodobrzusze i pleśniawkę.
Zła jakość wody w jednym z akwariów sta-
ła się przyczyną postępującego gnicia płetw
i zmętnienia gałki ocznej (
ryc. 9
). Z narzą-
dów wewnętrznych wyizolowano patogen-
ne bakterie:
F. psychrophila
,
Photobacterium
damsela
,
Ps. luorescens
i
Streptococcu
s spp.
Stwierdzono wrażliwość szczepów na chlor-
tetracyklinę, lorfenikol i cyproloksacynę.
Stosowano kąpiele dezynfekcyjne w chlor-
tetracyklinie, podawano w karmie lorfeni-
kol oraz witaminy A, C, B
2
oraz biotynę. Po
3-tygodniowej terapii uzyskano pozytywny
wynik leczenia choroby.
Ryc. 9.
Zmętnienie gałki ocznej, przekrwienie skóry i ubytek łusek u arowany srebrnej (Osteoglossus bicirrhosum)
Ryc. 10.
Ubytek łusek, przekrwienie skóry, martwica płetwy ogonowej, zmętnienie rogówki oka u czworooka
(Anableps anableps)
Murena cętkowana
głowonogami i skorupiakami. Jest rybą
agresywną, jadowitą, a jej ukąszenie może
być śmiertelne dla człowieka (
ryc. 8
). Ryby
te, podobnie jak inne, po złowieniu prze-
znaczone do akwarium, przechodzą kwa-
rantannę i w tym czasie poddawane są za-
biegom gwarantującym likwidację ewen-
tualnego nosicielstwa pasożytów, grzybów
i bakterii (45). Rzadki przypadek padnięcia
mureny zdarzył się w akwarium gdyńskim.
Murena cętkowana
(
Gymnothorax favagi-
neus
) jest rybą morską z rodziny mureno-
watych, zaliczana do rzędu węgorzowatych
(Anquilliformes). Występuje u wybrzeży
Azji, Afryki, Australii i Nowej Gwinei. Za-
mieszkuje skaliste dna w pobliżu raf kora-
lowych na głębokościach do 45 m. Osiąga
długość do 3 m. Żywi się małymi rybami,
Czworook
Czworook
(
Anableps anableps
) jest rybą
z rodziny Anablepidae. Wbrew nazwie ma
dwoje oczu. Oczy osadzone są powyżej
wierzchołka głowy. Rogówka oraz źrenica
oczu są rozdzielone tkanką łączną dzielącą
je na dwie części (górną i dolną). Osobniki
460
Życie Weterynaryjne • 2011 • 86(6)
Plik z chomika:
wroniecka.magdalena
Inne pliki z tego folderu:
Genomowa ocena buhajów.pdf
(3057 KB)
Wpływ rodzaju skarmianych pasz objętościowych na profil kwasów tłuszczowych w mleku krów.pdf
(3076 KB)
Zamknięte urazy ścięgien u koni.pdf
(6334 KB)
zlamania konczyn u koni.pdf
(1166 KB)
Diagnostyka zespolu trzeszczkowego u koni.pdf
(876 KB)
Inne foldery tego chomika:
andrologia i unasiennienie
CHIRURGIA I ANESTEZJOLOGIA
chirurgia(1)
CHOROBY KONI
CHOROBY OWADÓW
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin