Przyjaciel Misji nr2.pdf

przyj@ciel

misji

elektroniczny biuletyn informacyjno-formacyjny

misjonarze klaretyni w Chile – Atakama

Klepsydra naszej codzienności

i szybów górniczych; do naszego świętego miejsca, gdzie

Matka Boża Candelaria cichym spojrzeniem uspokaja,

pociesza, radzi i umacnia wszystkich, którzy do Niej

przychodzą, by powierzyć Jej swą codzienność. Ja

również to czynię, nie omieszkując wspomnieć przy tym

i Was, drodzy Przyjaciele; jesteście już bowiem wpisani

w historię tego ludu i tego miejsca.

Minęło kilka miesięcy od naszego „wirtualnego

spotkania” na łamach pierwszego numeru Biuletynu;

dziś zapraszam do kolejnego. Czas i życie dokonały wielu

zmian. Chcemy tymi wydarzeniami podzielić się z Wami.

W pamięci i w sercu pozostał nam Zeferino.

Pożegnaliśmy go niedawno. Miał 93 lata. Kilkanaście

lat temu stracił wzrok. Potem opuścił go syn. Pod dach

przyjęli go obcy. Odwiedzałem go każdego tygodnia.

Na głos mojego pozdrowienia w jego pomarszczonej

twarzy zatapiał się uśmiech. Opowiadaniom nie było

końca: o tym, jak w dzieciństwie zabawa stawała

się wypróbowanym i najlepszym sposobem na

zapomnienie o głodzie, jak strach „przyklejał się” do

spoconej koszuli, kiedy nawiedzały kopalnie tajemnicze,

czarne postacie (duentes), protestując tym samym

przeciwko naruszeniu ich „własności”, o wyprawach

w otchłań pustynnych przestworzy, w oszukiwaniu

„złotego runa”,

gdzie żar z

nieba wypalał

do żywego

zmęczone

oczy, zaś chłód

krótkich nocy

przeszywał do

szpiku kości,

o podniosłych

świętach Bożej

Dziewicy,

Drodzy Przyjaciele mojej Misji:

Od czasu do czasu myślą i pamięcią przybywam do

Ojczyzny. Pokonuję w ten sposób prawie 15 tys. km, by

znaleźć się na polskim wybrzeżu i popatrzeć na słońce,

które ukrywa swą nagość, zanurzając się w morskiej

otchłani, przedzieram się przez kosodrzewinę, by wspiąć się

po górskiej perci, towarzyszę wzrokiem zimnym prądom,

gubiącym się w meandrach Zawiśla, niekiedy zatrzymuję

się, by wypić z przyjaciółmi dobrą kawę w kawiarence

„Pod Słodką Borówką” na wrocławskim rynku, wsuwam się

niepostrzeżenie w zacisze nawy gnieźnieńskiej katedry, by

powierzyć Stwórcy wszystkich tych, którzy towarzyszą mojej

misji w Chile, wspierając ją duchowo i materialnie.

Wyprawy tego rodzaju nie są jednak zbyt częste,

zważywszy, że „koszty” nostalgii, wspomnień i zwykłej

tęsknoty mogą „przewyższać ludzkie możliwości”. Dlatego

też wolę „pielgrzymować” bliżej, do znanych mi i niemal

swojskich już miejsc i klimatów: do piaszczystej zatoki

Baía Inglesa, która „wpatruje się” w odległe o 4000

km, niepodobne do naszej pustyni, zielone „oblicze”

Wyspy Wielkanocnej;

pod piaszczystą górę

„magnesową” Imán,

gdzie jeszcze niedawno

znajdowała się meta

międzynarodowego

rajdu Dakar 2009;

krętych ścieżek, które

wiodą pirquineros

(„prywatnych” górników)

do ciemnych i głębokich

jak otchłań tuneli

krętych ścieżek, które

(„prywatnych” górników)

do ciemnych i głębokich

chilejesus@gmail.com

gdzie jeszcze niedawno

znajdowała się meta

z którą do końca dzielił swoją niedolę samotności.

Czasami jego stare oczy wypełniały się łzami, kiedy

pytał, czy rzeczywiście Pan Bóg go kocha. Nie szukałem

wówczas zadawalającej odpowiedzi w mojej „świętej”

głowie; całowałem jego brudne ręce i mówiłem, że

Najwyższy kazał mi pokonać tysiące kilometrów,

by „usłyszeć” jego

„pustynny niepokój”.

Umierając miał przy

swoim wezgłowiu

„polskiego Jezusa”

– obrazek Jezusa

Miłosiernego. W

prezencie po jego

odejściu otrzymałem

drewniany krzyżyk,

który nosił na piersi od

niepamiętnych czasów.

Lęk i bezsilność

towarzyszyły nam przez

kilka tygodni.

W ciemnościach

pamiętnej nocy stracił

życie Guillermo. Miał

17 lat. Przynależał

do pandilla,

czyli ulicznej

grupy. Za dnia

był przykładnym

chłopakiem,

dobrze uczącym

się studentem,

miłym dla

sąsiadów

współlokatorem.

Co robił w nocy?

Nikt tego nie wie! Tydzień po jego śmierci zamordowano

Franco. Miał 15 lat. Szefował grupie w drugim sektorze.

Narkotyki, biała i ostra broń, siła pięści i „prawo ulicznego

buszu”. Dla wielu tutejszych młodych ludzi to chleb na

dziś i chleb na jutro. Ubóstwo, „lekkie pieniądze”, pokusa

łatwego życia, bezrobocie, „wiara na swój sposób” i wiele

innych faktorów, znaczą wyraźnie i nieubłagalnie naszą

pustynną rzeczywistość.

Wspólne życie Sergia i Weroniki nie rokowało dalszej

przyszłości. Separacja, rozstanie, wzajemne oskarżanie się,

„dzielenie się” dziećmi… Oboje powiększyli w ten sposób

„czarną” statystykę rozwodów. Jeszcze kilka lat temu Chile

zamykało światowy ranking rozwodowy, odstając daleko

od sąsiadów Ameryki Południowej. W roku 2008 na trzy

zawarte małżeństwa, przypadał jeden rozwód. Z grupy

tych, którzy ponownie zawarli związek małżeński, 75%

rozwodzi się kolejny raz. Tendencje są wzrastające. Model

rodziny trwałej i wielodzietnej to archiwalny przeżytek.

Modny i praktyczny stał się model convivientes, czyli życie

pod jednym dachem, bez żadnych „obciążeń” moralnych

czy prawnych. Kryzys małżeństwa i rodziny ma swój

punkt centralny – są nimi dzieci. 25% dzieci z małżeństw

rozwiedzionych obciążonych zostaje destrukcyjnymi

skutkami rozwodów, które materializują się w problemach

alkoholizmu

i narkomanii.

Młody Pol

przestał być

ministrantem w

parafii, podzielił

losy swojej

mamy Weroniki,

przeniósł

się wraz z

nią do innej

miejscowości,

zostawiając

w Copiapo ojca

i siostrę.

Puszka białej

farby, worek

cementu i 6

metrów tkaniny

– tyle brakowało,

do zakończenia

trwającej kilka

miesięcy budowy

nowej kaplicy,

jadłodajni i salki

katechetycznej.

Hojność ludzi

dobrej woli

pozwoliła na

sfinalizowanie

pragnienia wielu wiernych w sektorze Arturo Prat. Za

„wdowie grosze” nie byliśmy w stanie postawić nawet

ogrodzenia. Udało się jednak! Poświęcenie i przecięcie

wstęgi było wydarzeniem nie mniejszym niż podbój

Ziemi Ognistej.

Zdjęcia, str. 1-2: Uroczystości Wielkiego Tygodnia.

Od Palmowej do Zmartwychwstania

Wspomniane wydarzenia są namiastkę naszej misyjnej rzeczywistości.

Nam osobiście przypominają Wielki Tydzień i okres Wielkanocny,

który zakończyliśmy niedawno w Kościele. Na ulicach, w domach, na

bezkresnym horyzoncie – w tych właśnie miejscach świętujemy nasze

„niedziele palmowe”, zasiadamy do stołu w „domowych wieczernikach”,

dajemy rozłożyć ramiona na ciężkim krzyżu i oczekujemy na poranki

zmartwychwstania. Podniosłość, oddanie, tęsknota, lęk i cierpienie,

nadzieja i radość – wszystko to tworzy jedno WIELKIE ZDJĘCIE, które

spróbujcie dostrzec zza cyfrowych fotografii; na tych ostatnich dostrzeżecie

tylko nas, na WIELKIM, jesteśmy wspólnie razem.

Taniec jest częścią kultury i religii.

Jeszcze pachnie wiosną

W Europie przyzwyczajeni jesteśmy

do „normalności”. Za oczywiste

uznajemy, że dzieci zaczynają rok

szkolny we wrześniu, a kończą w

czerwcu, że śnieg wywołuje choinkę, a

choinka sanki i narty, że woda spływa w

wannie zgodnie z ruchem wskazówek

zegara, a nie odwrotnie… Ale nie

zawsze tak właśnie jest. Wystarczy

odwiedzić nas, by się przekonać, że

może być inaczej.

Pewnie zgasły już woskowe świece

na bocznych ołtarzach, ucichły dźwięki

sygnaturki kościółka na Pęksowym

Brzyzku, przestały już boleć gardła od

śpiewów długiej litanii… Wciąż jednak

unosi się zapach wiosennych bzów,

który przypomina, że „Majówki” nie

zaczyna się i nie kończy w maju.

U nas „normalność” wygląda jednak

nieco inaczej – dzieci zaczynają rok

szkolny w marcu, zaś kończą go w

grudniu, choinki nie przykrywa śnieg, bo przy temperaturze 30 C śnieg

raczej nie pada, woda spływa tak samo szybko, choć „kręci się” w drugą

stronę, zaś „Majówkę” odprawiamy w listopadzie. Pozwólcie, że

w kontekście wspominanych maryjnych spotkań, opowiem Wam nieco

o naszych z Nią spotkaniach. Posłuchajcie!

Grupom tanecznym szefuje casique.

W rytm bicia serca.

Każdy może Jej “dotknąć”.

Adiós Madre - Żegnaj Matko!

Gdy znajdziesz się w takim miejscu, w jakim ja się znalazłem

– a jest to środek pustyni Atakama w Chile – uderzy cię nie tylko widok

piachu, wzgórz i prażącego słońca, ale także to, co wydaje się pustynnym

kontrastem, szokiem dla „ascetycznej” natury, „hybrydą” ludzkich pragnień

i dążeń. Tych zaś jest całe mnóstwo, podobnie jak wszędobylskiego u nas

piasku. Mocnym ich przejawem są wydarzenia, które ożywiają całą naszą

społeczność, wszystkich tutejszych mieszkańców – atakameńczyków.

Oto bowiem dwa razy do roku, w październiku i lutym, tysiące

wiernych z pobliskich osiedli, dalszych okolic, a nawet odległych osad

górskich pielgrzymuje do Copiapó, do naszego sanktuarium Maryjnego

Matki Bożej „Candelaria” (candela – świeca). Jest to publiczny przejaw

ich pobożności, która „płynie” w ich indiańskiej krwi. To dziedzictwo wiary

Manda - spełniona obietnica.

Błogosławieństwo najmłodszych.

przekazywanej z pokolenia na

pokolenie, którego początków

należy upatrywać w odległej

historii podboju Ameryki

Południowej.

kilkadziesiąt ofierze kilkadziesiąt kilometrów, spać na gołej

ziemi, czekać i modlić się przez cały upalny dzień czy

przetańczyć kilka godzin w rytmie bębnów i drewnianych

fujarek. Owe rytmy ożywiają tych, którzy należą do

religijnych grup tanecznych. Jest ich tu cała gama. Różnią

się nazwą, strojami, właściwym rytmem kroków i ekspresji.

Przypominają tancerzy z brazylijskiego karnawału. Lecz

nie chodzi tu o zabawę. Przyświeca im całkiem inny

cel – prawdziwie wzniosły, zbożny, by nie powiedzieć

niebiański. Tańcem swym „wypowiadają” to wszystko, z

czym przyszli do Matki – radość i smutek, nadzieję i ból.

W ich pełnych uniesienia oczach odbija się cały ich świat,

często zamykający się w granicach problemów codziennego

życia, walki o godność, sprawiedliwość i powszedni chleb.

Tu, w atmosferze świątecznych śpiewów, pachnącego

wosku świec, głośnego „zawodzenia” instrumentów, chcą

zapomnieć choć na chwilę o swoim trudnym życiu, swoich

kłopotach, zatapiając się w przestrzeni religijnych uniesień.

Dla innych, ten czas, to czas „zbliżenia” – praca,

rodzina, mijające dni, miesiące i zwykła ludzka ułomność

potrafią oddalić nawet od tego, co najświętsze. Dla nich

Maryjne święto, to dobra okazja, by „dotknąć świętości”.

A więc spowiedź, modlitwa, zapalenie świecy, a potem

dotknięcie figury Mamita (mamuśki) – nie potrzeba więcej

rytów. To wystarczy, by znów stać się „maryjnym”. Resztę

uzupełni pacha mama.

Kończy się dzień. Słońce schowało się już za

horyzontem. Czas pożegnać się z Matką. Ostatnie

spojrzenie w Jej oczy, by zatrzymać „błysk życia” i szeptem

wypowiadane słowa ostatniej modlitwy: „Dziewico Maryjo,

Matko Boga! Wysłuchaj naszego błagania, błogosław nasze

domostwa, daj nam pracę i zdrowie, naucz nas słuchać słów

Twojego Syna i żyć nimi każdego dnia, abyśmy poddani

Duchowi Świętemu, umieli budować braterski naród i

Kościół służebny na naszej ziemi Atakama”. Adiós Madre!

Pora wracać do domu... Drogę wyznacza

gwiaździsty nieboskłon, na którym jaśnieje Krzyż

Południa. Pozwala on ufać, iż ostateczne zwycięstwo

należy do Krzyża Chrystusa.

Kościół w Chile – podobnie

zresztą jak i w całej Ameryce

Południowej – jest kościołem

młodym, istniejącym od niespełna

pięciu wieków. Burzliwe dzieje

historii tego kontynentu, włącznie

z prześladowaniami i przelewem krwi za Jezusa Chrystusa,

umocniły w wierze i wierności tutejszych ludzi. Wciąż jednak

czują się jak uczniowie idący do Emaus, którym potrzeba

obecności Mistrza, by stać się prawdziwymi Jego świadkami.

Pomaga im w tym od samego początku Najświętsza

Maryja, którą czczą jako Matkę. Czują się Jej synami.

Pobożność maryjna jest częścią ich życia. Wyrażają ją

na różny sposób, najbardziej jednak w śpiewie i tańcu.

Ta forma religijności ludowej stała się już częścią ich

narodowej kultury. Maryja jest tu jak Pacha mama (matka

ziemia), która jest ziemią tak świętą, że na kolanach i w

uwielbieniu trzeba po niej stąpać.

I tak się właśnie dzieje, gdy nadchodzi dzień

wielkiego święta „Candelaria”. Wszyscy długo się do niego

przygotowują – bywa że i przez kilka miesięcy. Jednym

miesiące te potrzebne są do przypomnienia sobie o

obietnicach, jakie złożyli Maryi (mandas) – dziś trzeba je

bezwzględnie wypełnić, nawet gdyby trzeba było przejść

Dar SERCA

Pracą duszpasterską usiłujemy objąć wszystkie sektory, które wymagają ewangelizacji. Priorytetem są dzieci

i ludzie ubodzy, którzy są “chlebem powszednim”, mieszkamy bowiem w najbardziej ubogiej dzielnicy miasta Copiapo.

Zaplecze duszpasterskie ogranicza niejednokrotnie nasze zamiary i dążenia. Stąd też, pragnieniem naszym jest także

godne, choć skromne miejsce do nauczania, przepowiadania i posługi.

W roku 2009 priorytetem dla nas jest sektor z kaplicą “Maryja z Nazaretu”. Przedsięwzięciem pilnym staje się bu-

dowa salki katechetycznej i jadłodajni dla dzieci. Zaczy-

namy od “0”.

Dlatego... Rozpoczynamy AKCJĘ “CEGIEŁKA” .

Apelujemy do wszystkich “Przyjaciół Misji” i prosimy

o wkład w postaci “cegiełki” (w naszym przypadku jest to

jeden pustak!), który w tutejszych realiach kosztuje około

jednego dolara. Jeżeli stać Was na taką pomoc, prosimy

o wpłate na konto, którego dane znajdują się poniżej

(w stopce redakcyjnej).

Wdzieczni parafianie z kaplicy “Maryja z Nazaretu”.

Adres kontaktowy Adam Bartyzoł CMF, Parafia “Jesús de Nazareth”, Chacabuco 441, Copiapó-Chile,

tel. +56 52 225498, e-mail: chilejesus@gmail.com, www.klaretyni.pl, www.claretianos.cl

Zapraszamy do “Nasza klasa” : “Przyjaciele misji ojca Adama w Chile”

Nr konta Dla tych, którzy chcą nas wesprzeć materialnie w dziele misyjnym:

Adam Bartyzoł, ul. Poborzańska 7, 03-368 Warszawa, Multibank:

Rachunek złotówkowy: 59114020170000420207410873; Rachunek walutowy USD: 47114020170000451200600635;

Rachunek walutowy EUR: 52114020170000431200600643

przyj@ciel

elektroniczny biuletyn informacyjno-formacyjny

misjonarze klaretyni w Chile – Atakama

misji

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: