Grochola_Katarzyna_-_Nigdy_w_zyciu.rtf

Katarzyna Grochola

Nigdy w życiu

2001

Mojej Matce,

Mojej Córce

oraz Pewnemu Mężczyźnie

Liżę rany

Jestem porzuconą kobietą. Porzuconą kobietą z dzieckiem. Z córką. Nastoletnią. Czy to znaczy, że jestem stara? W żadnym wypadku. Po prostu to moja córka Tosia jest stara. Tosia mówi mi, żebym się nie przejmowała.

Że jak mieliśmy się rozstać, to lepiej teraz niż za dziesięć lat. Też myślała, że świat się kończy, jak Andrzej z ósmej C powiedział, że już jej nie kocha. A przeżyła. I teraz ma go gdzieś. Tak samo będzie ze mną. Przecież możemy się przyjaźnić. Jak na filmach amerykańskich, a o nią żebym się nie martwiła, bo on jej powiedział, że zawsze będzie jej ojcem.

O Boże, dlaczego mnie to spotkało? Dlaczego mój mąż nie chodzi do ósmej C? Wtedy by na pewno nie zrobił dziecka innej kobiecie. Powinien chodzić do ósmej C. Przecież jest na tym samym poziomie emocjonalnym co Andrzejek od mojej Tosi!

Nienawidzę go.

Wszyscy oni są tacy sami.

***

Ilekroć myślę o rzeczach nieprzystojnych, słyszę ulubione słowa mojej mamy:

“Judyto, jakże to tak? Tak cię wychowywałam?”

Dawno już jestem wychowana.

Jakieś trzydzieści parę lat minęło od chwili, kiedy ten proces powinien się był zakończyć, ale on trwa.

O matko!

Nie dość, że dali mi takie imię - Judyta! - to jeszcze mi sprawili braciszka. I próbowali wychowywać. Nie byłam wychowywana na niegrzeczną pannicę, która ma nieprzystojne myśli. Miałam sprzątać po sobie klocki (zabawki, lalki, rajstopy, majtki, książki, szklanki po herbacie, popielniczkę, kieliszki, butelki itd.). Mówić grzecznie dzień dobry, do widzenia, przepraszam, proszę, dziękuję. Myć ręce przed jedzeniem i najlepiej również po. Nie odpowiadać niepytana. Być dobra dla braciszka. Z braciszkiem miałam kłopot - chętnie bym go wyprowadziła do lasu i tam zostawiła na zawsze. Zapakowała do chaty na kurzej nóżce. Zamieniła w jelonka. Oddała Królowej Śniegu. Zjadła. Potem bym go uratowała i przyprowadziła z powrotem. Stałabym się bohaterką rodzinną i wtedy kochaliby mnie bardziej.

A potem by dorósł i wyprowadził się na drugi koniec świata. Wtedy kochaliby mnie jeszcze bardziej.

Jak można się było spodziewać, nie wyprowadziłam braciszka do lasu. Nikt go nie zjadł, nie upiekł, nie zamroził. Nie musiałam go odmrażać. Postanowiłam szczerze i otwarcie o tym pomyśleć, zatykając uszy na słowa mojej mamy:

“Mój Boże, nie tak cię wychowywałam”.

Braciszek przetrwał w tych trudnych warunkach i jest malarzem. Kocham go i nie muszę go już nigdzie wyprowadzać. Sam się wyniósł na drugi koniec świata. Kochają go teraz jeszcze bardziej, bo jest daleko. A moje nieprzystojne myśli głównie mi się w tej chwili wiążą z mężem, który po prostu kicnął sobie na boczek i zrobił dzidziusia Joli. Jola jest kobietą. Jest potwornie brzydka. Ma złoty ząb. Wąskie usta. Jest stara i pomarszczona. Ma krzywe nogi. I najlepiej, żeby w ogóle nie miała biustu. Podły charakter. Świńskie oczka. Tak lubię sobie o niej pomyśleć.

Jola, ku mojej rozpaczy, prezentuje się świetnie. Ma znakomitą figurę (może ciąża ją lekko nadwyręży - będę optymistką). Mówi biegle trzema językami. Używa kremów na noc i na pewno nie pali w łóżku. Mam nadzieję, że w końcu jej się połamią zęby i dentysta w zamroczeniu pomrocznym - czy coś takiego - nałoży jej złote koronki.

Moje małżeństwo głównie składało się z niepalenia w łóżku, z niejedzenia w łóżku, z niepicia w łóżku, z nieogrzewania sypialni, bo to zdrowo. Więcej rzeczy nie robiliśmy, niż robiliśmy. Powinnam się przestać dziwić, że moje małżeństwo się tak skończyło. Jeśli chodzi o sypialnię, to jedyne, o czym marzyłam, kładąc się w zmrożonej pościeli, to żeby mnie nie zaczepiał, nie odwijał z kołdry, koca i grubej flanelowej piżamy po dziadku. Jak znam jego upodobania, na pewno zrobił Joli dziecko w lodówce.

Boże, dlaczego to mnie spotkało? Akurat mnie? Przecież statystyki mówią, że spotyka to co dziesiątą kobietę w naszym kraju. Dlaczego musiałam być ta dziesiąta? Wystarczyło, by jakoś inaczej się ustawić w statystyce.

Poza tym dlaczego on zadał się ze szczuplejszą? Statystyki mówią, że mężczyzna zdradza swoją żonę na ogół z kobietą bardziej puszystą. Ja jestem bardziej puszysta! Kłamliwi matematycy zniszczyli mi związek, który się zupełnie nieźle zapowiadał. Teraz cierpię. Umieram. Dlaczego już nigdy nie usłyszę podniesionego głosu: “Gdzie ta kawa, do cholery!” Dlaczego mnie to tak strasznie martwi? Już nigdy nie zadam się z żadnym przedstawicielem tego obcego gatunku. Nigdy. Wszyscy oni są tacy sami.

Rzucam kawę.

***

Potem wzięliśmy bardzo przyjemny rozwód. Ceremonia trwała krócej niż ślub. Mniej też było osób towarzyszących. Ani pół świadka. Żadnego szampana.

- Zostawiam ci mieszkanie - powiedział. Cudowny facet, czyż nie? Zostawia mi nasze wspólne mieszkanie, które razem spłacaliśmy przez ostatnie dziesięć lat! Co prawda jego dziadkowie nas zameldowali, ale wykupiliśmy je razem! Zostawia mi!

- Rozstańmy się kulturalnie. O samochód chyba nie będziesz się kłócić? - powiedział w korytarzu sądowym. Wiesz, to moja praca. Kłamał jak zwykle. Jest ekonomistą. A żebyś został zawodowym kierowcą, ty gnomie! Uśmiechnęłam się. Serce łkało.

- Jak sobie życzysz.

Do teraz żałuję.

Ani słowa więcej o tym karle! Przysięgam! Jeszcze będzie po mnie płakał!

***

Nie płacze. Widziała go moja przyjaciółka Ula. Świetnie wygląda. Zeszczuplał. Nosi za nią zakupy. A Jola z dużym brzuszkiem mogłaby być reklamą kobiety w ciąży. Nawet jej hormonów nie wysypało na twarz! Dlaczego ja mam pecha! Nie mógł wpaść z jakąś kobietą, która jako dziewczynka zachorowała na ospę i ją sobie wydrapała i której na zawsze zostały ślady, i która ma kłopoty z cerą? I która jest gruba i głupia?

Dlaczego on z nią robi zakupy, a ze mną nigdy nie robił?

Ani słowa więcej o tym wraku prawdziwego mężczyzny. Nędznej imitacji. Nigdy! Mam przynajmniej nadzieję, że robi jej awanturę, jeśli nie ma kawy w domu. Może zostanę prezesem urzędu ceł i wydam rozporządzenie zabraniające sprowadzania kawy.

***

W taki oto sposób zostałam sama. Już mam za sobą przepłakane noce. Już nigdy więcej nie będę płakać przez faceta. Postanowiłam zacząć nowe życie.

***

Zaczęłam od zważenie się. Nie powiem, ile. To można sprawdzić - oczywiście pod przymusem. Ale niewielkim uśpić, zważyć bez mojej wiedzy i uważać, żebym nigdy się o tym nie dowiedziała, bo znajdę i zabiję.

Potem zrobiłam przegląd moich dokonań życiowych. Bilansu strat i zysków. Zdecydowanie oprócz córki mam nadwagę, które to słowo mnie drażni. Oprócz nadwagi mam mamę i tatę. Oboje po rozwodzie. Mieszkają osobno. Zauważyłam, że w dzisiejszych czasach ludzie się łatwiej rozwodzą i zwodzą, co jest przykre. Nawet jeśli chodzi o pary z długim stażem, co można byłoby powiedzieć o moich rodzicach, gdyby nie rozwód. Jesteśmy w stałym kontakcie, ponieważ martwią się o mnie. Mój brat mieszka na drugim końcu świata. Oprócz córki, nadwagi i rodziców mam nieodciętą pępowinę, o czym dowiedziałam się z mądrych książek. Psychiczną oczywiście. Moi rodzice są toksyczni - tak podaje literatura. Trzydzieści parę lat przeżyłam i wreszcie trafiłam na książkę, która mi to uświadomiła. Nie wiem, co z tym zrobić. Tak mi się przyjemnie żyło!

O nadwadze też dowiedziałam się z prasy. A mówi się, że telewizja szkodzi.

Oprócz córki, nadwagi, rodziców, nieodciętej pępowiny dręczą mnie problemy natury uczuciowej. Co spotkałam na swojej drodze faceta, to albo w ogóle nie pracował, albo był pracoholikiem, albo zdrowo wcinał kiełki, patrząc z obrzydzeniem na moje befsztyki. A teraz faceci w ogóle są do niczego, wszyscy są tacy sami - albo ma oprócz komórki wszyty esperal, albo jest po rozwodzie. Komórki nie ma wszytej, ale prawie... Do dziś nie opracowałam testu, który by mi pozwolił sprawdzić, co mnie czeka. Zanim oczywiście wdepnę w uzależnienie od niego. Które oczywiście kończy się tragicznie, bo moja miłość ma go uleczyć. Nie ulecza, a ja liżę rany w samotności.

Dlaczego spotkałam swojego przyszłego eksmęża, który lubił spać w zimnym pokoju? I nie było mowy o paleniu w łóżku? Oraz czytaniu? Dlaczego mu światło przeszkadzało?

Oprócz córki, nadwagi, rodziców, nieodciętej pępowiny, problemów natury uczuciowej dysponuję całą gamą innych drobnych przykrości, które rujnują mi życie. Na przykład leje mi się z umywalki. Miał przyjść hydraulik, ale najpierw on zapomniał, a potem ja zapomniałam.

Co postanawiam zacząć dietę, to nagle się okazuje, że znajomi, którzy nigdy nie robią wystawnych przyjęć, nagle właśnie na takie mnie zapraszają. Nie wiem, skąd się dowiadują, że zamierzam głodować. Niewykluczone, że mają ścisły pozawerbalny kontakt z moją lodówką - kiedy tylko pojawia się tam gar zupy z kapusty na cztery następne dni diety cud - dzwonią i mówią, że hinduski wieczór albo polędwica z zielonym pieprzem, albo... Szczyt złośliwości.

Oprócz córki, nadwagi, rodziców, nieodciętej pępowiny, kłopotów z facetami, kranem i złośliwych przyjaciół mam jeszcze psa. Ma na imię Borys i nie ma nadwagi. Całą nadzieję pokładam w opinii kolegi, który mówi, że jaki pies, taki właściciel.

Choć nie ukrywam, że nie chciałabym mieć futra na piersiach.

I pomyśleć, że jeszcze w lutym byłam szczęśliwą mężatką! To było cztery kilo temu. Zgadnijcie, jak skończyła się moja wielka miłość?

Myślę, że mam zupełnie przeciętne problemy, i to mnie ratuje.

***

Dzisiaj spotkałam się z Eksiem. Był uprzedzająco miły. Podejrzewałam go o najgorsze i się nie pomyliłam. Otóż proponuje mi pieniądze na maleńkie mieszkanko. Bo tamto mieszkanie było jakby jego dziadków, więc sama rozumiem, że nie mam jakby żadnych praw.

Jakby sama nie rozumiałam. Wyraził więc nadzieję, że się zgodzę, bo i tak mi się pieniądze nie należą. A on tutaj właśnie prezentuje swoją jakby i Joli dobrą wolę.

Joli! Jola ma decydować, gdzie ja i moje dziecko mamy żyć! Po moim trupie! Zgodziłam się.

Jestem zrozpaczona.

Tosia mówi, że nienawidziła tego mieszkania i że bardzo dobrze.

Zadzwoniłam do Uli. Nie wiem, co robić. Nie wiem, gdzie będziemy mieszkać. Pieniędzy starczy na kawalerkę. Nie chcę, do jasnej cholery, żyć w kawalerce! Niech on, do cholery, żyje sobie w kawalerce!

Ula powiedziała, żebym się nie martwiła, że koło niej jest mały kawałek ziemi. Że za te pieniądze na tę cholerną kawalerkę można wybudować maleńki, zgrabniutki domek. Że wszystko, co złe, obraca się na dobre.

Idiotka.

Borys przyszedł wieczorem do sypialni. Wpuściłam go na łóżko. Zapaliłam papierosa. Zeżarłam bułkę i nakruszyłam. Szkoda, że ten od Joli tego nie widzi!

***

Dzwonili z redakcji, że co ja sobie myślę. Na miły Bóg, co ja myślę? Myślę o tym, żeby dostała ospy i żeby utyła, i żeby zapominała kupić kawy!

Co ja myślę w sprawie listów, które na mnie od tygodni czekają. Ponieważ pracuję od siedmiu lat w tej redakcji, więc idą mi na rękę w związku z moją sytuacją życiową i posyłają mi te listy przez gońca. Mam się pospieszyć. I życzą mi powodzenia.

Tak, tak. Moja praca polega na tym, że odpisuję na listy czytelnikom. W każdej sprawie. Jestem bazą danych. Wyrocznią. Jak powiększyć piersi, jak je pomniejszyć, jakich kremów używać do cery tłustej, jakich maseczek po trzydziestce. Co robić, gdy masz kłopoty z córką i gdy cię mąż zdradza. Jak szukać pracy i jak nie dać się maltretować. Gdzie iść po pomoc, jak on pije. Jak się ubrać, kiedy masz figurę jabłko. Jak zatuszować za krótkie nogi. Itd. Co zrobić, żeby on nie odszedł do innej.

A skąd mam to wiedzieć?

Nie lubię wsi

Pojechałam do Uli. Trzydzieści kilometrów od miasta. Idiotyzm. Nie dla mnie. Przecież nie rzucę pracy. Nie mam samochodu. Nie lubię wsi.

Pojechałam wyłącznie dlatego, że jej obiecałam. Co prawda jest WKD. Taki trzywagonikowy tramwaj. Owszem, wygodny i sympatyczny. Jechałam i jechałam - z godzinę. W życiu tym nie będę jeździć!

Zadupie!

Ula czekała na stacji.

Jeden tor, kolejka co godzinę, żadnego sklepu, pięć domów na krzyż. Mowy nie ma! Szkoła dwa i pół kilometra stąd. Tosi w ogóle nie powiem. Na pewno nie będzie chciała wyprowadzić się z miasta!

Ula prowadzi mnie wśród brzóz.

Uwielbiam brzozy. Chyba zwariowała! Przed torami dziura. Oczywiście w nią wpadam. O mały włos nie łamię nogi. Obcasy mi się zapadają w piasek.

Uli błyszczą oczy.

- Patrz, to tu. - Zatrzymuje się i pokazuje mi tę ziemię, co to niby mam ją kupić. Ugór. Pole. Orane ze trzydzieści lat temu. Sam perz. Straszne. - Rozmawiałam z właścicielami. Oddadzą za dziesięć tysięcy.

Pomożemy ci!

Ja mam mieszkać na tym ugorze, z dala od miasta? Przy kolejce, co jeździ co godzinę? Bez telefonu? Bo linii telefonicznej nie ma. W piasku i błocie? Bez sklepu? Kina? Teatru? Przyjaciół?

Dobra, najpierw na herbatkę do Uli, potem pójdę rozmawiać z właścicielami ugoru. Co mi szkodzi, niech Ula wie, że zrobiłam wszystko. Ale to nie dla mnie.

Dom Uli jest piękny. Okna na brzozy. Przed domem cudowny ogródek.

- To szczodrzeniec. Na wiosnę kwitnie żółto. Przyniosłam z lasu, przyjął się. A tu zobacz, jaki piękny świerk. Chorował przez dwa lata, a teraz odbił. Powyginana wierzba płacząca rośnie tuż przy drewnianym tarasie. Ula nastawia wodę na herbatę, ja zostaję sama. Jej córki jeszcze nie wróciły ze szkoły, mąż pojechał do miasta.

Cisza. Upał. A przecież to dopiero kwiecień.

Patrzę na ugór za siatką. Jakby tak zaorać, ogrodzić - też byłby piękny ogród. Posadzić jeszcze coś by się przydało. Od tamtej strony takie powyginane. Taką wierzbkę czy coś powyginanego, jak ma Ula. W środku można by wykopać oczko. I napełnić wodą. Jakby była woda. A nie ma. Ula ma studnię.

Ale życie musi tu być straszne. Gdyby ktoś lubił się babrać w ziemi, to może zrobiłby coś ładnego. Nie ja. Nie odróżniam sosny od świerka. Z trudnością rozpoznaję gołębia po gruchaniu. I wróbla. Po ćwierkaniu. A tu coś nad nami kwili. Słońce świeci, pachnie czymś i śpiewa coś. Właściwie jest przyjemnie. Jak na wakacjach.

Wraca Ula z herbatą. Pomiędzy nogami plącze się kot Jacek. Jacek jest duży, pręgowany. Miły. Nie lubię kotów. Ale tutaj, na wsi, mogłabym mieć kota. Tosia by się ucieszyła. Lubi koty.

Ula stawia herbatę na stoliczku pod dębem.

- Ale dzwonią sikory. No, to jeszcze oprócz gołębi i wróbli będę odróżniać sikory. Pachnie. I powietrze jest inne. Może będę częściej do Uli przyjeżdżać. Ula przynosi koce. Kładziemy się na trawie. Nad nami niebo. Mogłabym tak spędzić życie, patrząc w chmury. Ale te pszczoły i osy. Różne latające, groźne dla życia stworzenia, które już się obudziły po zimie? To jest dobre na wakacjach, a nie na co dzień.

Potem idziemy rozmawiać w sprawie ziemi. Na wszelki wypadek. I niech Ula nie myśli, że nie doceniam tego, co dla mnie robi.

Przed furtką właścicieli Ula mnie zatrzymuje.

- Bo wiesz - mówi - elektryczność to możesz pociągnąć od nas, na czas budowy, i wodę. Krzyś się dowiadywał, i w ogóle mają tu robić wodociąg jeszcze w tym roku, we wrześniu. Gdybyś kupiła gotowy projekt, to obok jest ekipa górali, kończą dom i mogliby od razu zacząć.

Krzyś, jej mąż, różni się od mojego tym, że po pierwsze nie jest eks, a po drugie jest dobry i kocha Ule. Statystycznie nie miała dużych szans, ale na nią padło.

Ugór mieni się wszystkimi kolorami. Słońce chyli się ku zachodowi. Trawa podświetlona złotem lekko faluje na wietrze. No owszem, wygląda to cudownie. Ale nie dla mnie. I tak tego nie kupię.

Do furtki podchodzi właścicielka.

- Wczoraj powiedziałam pani Uli, że dziesięć tysięcy, ale to za tanio. Tak że nieaktualne. Przepraszam.

Robi mi się mdło. Szaro. Jak to, nieaktualne? Między wczoraj a dzisiaj tak podrożało? Niemożliwe! Przecież ja to muszę mieć! To jedyna szansa wyrwania się z miasta! Przecież szkoła tak niedaleko, zakupy przywiezie się kolejką, nie można ludzi robić w konia! Muszę zacząć nowe życie!

- A ile pani chce?

- To ja już muszę się z córką naradzić.

Boże jedyny, przez przypadek odnalazłam swoje miejsce na ziemi i ono ma być nie dla mnie? W życiu! Będę walczyć! Nie dam sobie odebrać swojej ziemi! Przecież już nawet wiem, gdzie będzie to cholerne oczko wodne!

Ula odprowadza mnie na stację. Obcasy grzęzną mi w piasku. Cudownie miękkim, ciepłym piasku. Omijam dziurę przed torami. Szyny błyszczą w czerwonawym słońcu.

Przed Warszawą widzę po prawej stronie tęczę! To znak, że można zacząć nowe życie i w ogóle!

O, nie dam się!

***

Przyjechałam do mieszkania, co je mam w ciągu miesiąca opuścić.

Borys miałby tam używanie. Tosia miałaby kota. Mówię Tosi, że może by tak się wynieść daleko stąd. W redakcji byłabym dwa razy w tygodniu. I tak przeważnie pracuję w domu.

Tosia pyta, czy mogłaby mieć kota. Kiedy jej mówię, że to tuż obok Uli, chce natychmiast jechać i zobaczyć się z jej córkami, które przecież zna.

Szczęśliwie jest wpół do dziesiątej, więc nie jedziemy.

Pozwalam Borysowi spać w łóżku. On śpi, ja nie mogę zasnąć. Jutro koniecznie muszę pojechać do Uli. Byle złotozębna Jola mnie nie zmoże.

***

Właśnie zadzwoniła moja mama i zapytała, kiedy zamierzam wziąć się za siebie, bo chyba dalej nie można tak egzystować. (Przez egzystowanie moja mama rozumie życie bez stałej posady, bez stałego męża, bez stałej wagi. Nie mówiąc już o późnym kładzeniu się spać). I co zamierzam z sobą zrobić.

Nie powiedziałam jej. Po co ma nie spać. Położyłam się o jedenastej. W końcu nawet moja mama może mieć czasami rację.

O wpół do dwunastej zadzwonił mój ojciec i zapytał, dlaczego o tej porze jeszcze nie śpię.

Wybita z pierwszego snu, nie mogłam zasnąć. O pierwszej pies zaczął piszczeć. Ubrałam się i poszłam go wysikać. Gdybym miała ogródeczek, puściłabym go do ogródka. Potem zrobiłam sobie herbatę. Potem zapaliłam papierosa. Potem zjadłam przepyszną bułeczkę z pasztetem z gęsich wątróbek. W dalszym ciągu nie mogłam zasnąć. Zapaliłam. Po jedzeniu palę. Zrobiłam drugą herbatę. Potem umyłam zęby. Potem czytałam, mimo że czytanie mi zdecydowanie szkodzi. Potem próbowałam zasnąć. Mowy nie było! O trzeciej trzydzieści się złamałam i wzięłam pół tabletki na sen. O dziewiątej zadzwoniła moja mama.

- To ty o tej porze jeszcze śpisz?

Nie wiem, dlaczego się rozwiedli.

Tam na wsi nie ma telefonów. I bardzo dobrze. Będę żyć w zgodzie z naturą.

***

Tosia absolutnie jest za. Już szuka małego kotka. Właścicielka ugoru podniosła cenę o pięć tysięcy.

- Zgadzam się! - krzyknęłam.

- A to ja jeszcze porozmawiam z synem - powiedziała.

Boże, ilu samotnym porzuconym kobietom, statystycznie rzecz biorąc, pozwalasz na wybudowanie własnego ślicznego domeczku, w którym zawsze będzie ciepło? Możesz mnie tak ustawić w tym szeregu, żeby tym razem też na mnie wypadło, tak jak to zrobiłeś w kwestii porzucenia mnie przez eks?

Przecież coś mi się w końcu należy za to, że Jola nigdy w życiu nie miała ospy?!

***

W kwestii zasadniczej - nie wiem, ile razy człowiek, czyli kobieta, może zaczynać życie od nowa. Jeśli o mnie chodzi, robię to teraz poniekąd nałogowo. Bez przerwy. Nie wiem, dlaczego akurat na mnie popadło. I nigdy się nie dowiem. Widać coś robię źle, bo normalni ludzie żyją normalnie. Nie są porzucani, ich mężowie nie robią sobie dziecka na starość z jakimiś obcymi kobietami, ich porzucone żony nie muszą się wyprowadzać i szukać swojego miejsca na ziemi, ich córki nie muszą zmieniać szkoły i się stresować, a te kobiety nie tyją.

Te kobiety nie kupują kawałka ziemi.

A ja będę miała własny dom, nawet po swoim własnym trupie.

***

Przywieźli mi listy z redakcji. Czterdzieści.

Włączyłam komputer, zrobiłam herbatę. Wyłączyłam telefon. Muszę normalnie żyć. Za trzy dni mamy się wyprowadzić. Julek - kolega z redakcji - wyjeżdża, może mi na trzy miesiące zostawić klucze. Tosia u narzeczonego Złotozębnej. Właściwie powinnam się cieszyć, że ma z ojcem dobre stosunki. Szlag mnie trafia! Z narzeczonym Złotozębnej muszę załatwić, żeby mi pozwolił przewieźć meble później. Czterdzieści listów! Biorę się do roboty. Pierwszy list jest tragiczny. Czy to specjalnie tak?

Droga Redakcjo,

nie wiem, co robić, dowiedziałam się, że mój mąż ma inną. Dzieci ją znają, razem chodzą do kina, razem od dwóch lat wyjeżdżają na urlopy. Moje życie rozpadło się w gruzy. Jak go zatrzymać, jest dla mnie wszystkim. Dzieci mówią, żebym nie histeryzowała, odsunęły się ode mnie, ja płaczę całymi dniami i proszę, żeby mnie nie opuszczał przez wzgląd na te wszystkie wspólne lata. Mąż upokarza mnie na każdym kroku, a przecież wie, że go kocham nad życie. Co robić? Co robić?

Ty głupia babo - zabić! Puścić go z torbami, niech się wynosi do tej lafiryndy, a ty zacznij nowe życie! Co się go tak uczepiłaś jak rzep psiego ogona! Trzeba mieć odrobinę poczucia własnej wartości, idiotko!

Droga Pani,

rozumiem trudną sytuację, w jakiej się pani znalazła. Niestety nie mogę wziąć odpowiedzialności za pani związek i za pani decyzje - jakiekolwiek by one były.

A szkoda. Już ja bym ci napisała, co cię postawi na nogi.

...